و مىگويد : امّا احمد بن حنبل ، غنا در عصر او انشاد قصايد زهديّات بوده كه با تغنّى و لحن خوانده مىشده و رواياتى كه از وى در اين باره وارد شده مختلف است . و اختلاف روايات حنبليّه فقط راجع به تغنّى زهديّات است و گرنه غناى معمول زمان ما ( يعنى زمان ابن جوزى متوفى 597 ) نزديك احمد حنبل محظور و حرام است . امّا مالك بن انس بر خلاف اهل مدينه كه غنا را مباح مىدانستند در بعض روايات آن را از افعال فاسقان خوانده است . امّا ابو حنيفه با اينكه شرب نبيذ را مباح مىداند ، غنا را از گناهان شمرده و فقهاى بصره و كوفه هم عموما آن را مكروه دانسته‌اند غير از عبد اللَّه بن حسن عنبرى كه به اباحه فتوا داده است . امّا شافعى در بعضى روايات ، غنا را لهو مكروه شبيه به باطل خوانده و غالب قدماى شافعيه حكم به كراهت كرده و گروهى از متأخران آن را مباح دانسته‌اند . ( تلبيس ابليس ، چاپ مصر ، ص 228 به بعد ) . بالجمله عقيدهء فقهاى اهل سنّت در اين موضوع مختلف است جمعى به تحريم و برخى به كراهت و گروهى به اباحه و رخصت و بعضى به تفصيل ما بين مورد حرمت و رخصت رأى داده‌اند . از جمله فقهاى نامدار شيعه كه به عقيدهء اباحه و رخصت شهرت دارند و عقيدهء آنها در مقابل فتاوى ديگر در كتب فقه استدلالى از قبيل مفتاح الكرامه و مكاسب شيخ انصارى و همچنين در كتب تراجم مانند روضات ميرزا محمّد باقر خوانسارى اصفهانى نقل شده ، دو تن فقيه محدّث مشهور قرن يازدهم هجرى است يكى ملا محسن فيض محدّث كاشانى متوفّى 1091 و ديگر