ملا محمد باقر سبزوارى متوفى 1090 هجرى قمرى . محدّث كاشانى در كتاب وافى بعد از نقل اخبار و روايات مختلف در بارهء غنا مىگويد كه : از مجموع ادلَّه چنين مستفاد مىشود كه حرمت غنا مخصوص است به مواردى كه مشتمل بر امرى حرام از فسوق و معاصى باشد ، از قبيل لعب به آلات لهو و گفتار دروغ و باطل و بلند شدن آواز زن و كشف محاسن او در حضور مردان نامحرم بدانگونه كه در عهد خلفاى اموى و عبّاسى متداول بوده است . و گرنه خود غنا فى نفسه بدون اقتران به محرّمات شرعيّه ، از محرّمات ذاتى شمرده نمىشود و تغنّى به اشعارى كه متضمّن مصالح دينى و اخروى و موجب توجّه به زهد و عبادت و رغبت در خيرات باشد حرام نيست . ملَّا محمّد باقر سبزوارى رساله اى مخصوص در غنا تأليف كرده و با ملَّا محسن فيض هم عقيده شده است . شيخ على شهيدى ( شيخ على بن شيخ محمّد بن شيخ حسن ) صاحب حاشيه بر شرح لمعه كه از معاصران فيض و سبزوارى است نيز رساله اى در حرمت غنا به ردّ قول فيض و سبزوارى نوشته و بر آنها سخت تاخته و تشنيعات عجيب بر سبزوارى رانده و معتقدان اباحهء غنا و سماع را به حدّ كفر رسانده است . جمعى از علما و دانشمندان صوفيه از قبيل شيخ ابو طالب مكى در قوت القلوب و امام ابو القاسم قشيرى در رسالهء قشيريّه و امام محمّد غزالى در احياء العلوم و كيمياى سعادت و ابو نصر سراج طوسى در كتاب اللَّمع و ابو الحسن غزنوى در كشف المحجوب و شيخ شهاب الدين سهروردى در عوارف المعارف و ابو ابراهيم بخارى در شرح كتاب التعرّف لمذهب التصوّف و امثال