است كه « مقام حُداء » باشد و در شرع جايز است على المشهور . و همچنين مقامات موسيقى ، الحان و پرده هايى دارد كه ذكر همهء آنها از وضع كتاب ما خارج است . و بالجمله ظاهر از ادلَّه ، صوتِ حَسَن [ است ] و مقام حجاز و حُداء از مصاديق صوت حسن است . آن وقت قرائت قرآن به هر يك از مقامات دوازده گانه به داعى رونق و زينت اسلام و به قصد تقرّب به خداى تعالى قرائت شود إن شاء الله شرعاً ضررى ندارد . و ليكن مقتضاى احتياط اين است كه از مقام حجاز و حُداء تجاوز نكند و از اين أولىتر اينكه اصلًا قرآن و ادعيّه و مراثى را به غناء تلاوت نكنند و نخوانند . و زينهار كه قرآن و ادعيّه و اشعار را به بحر تصنيف و آهنگ اهل [ طرب ] قرائت كردن و لو [ به ] قصد قربت باشد و صوتش بِه باشد . به جهت اينكه مقتضى در آن موجود است و حرمتش مضاعف مىشود . و لا يخفى اگر در ميان اين دوازده مقام يك مقامى به بحر تصنيف و آهنگ اهل طرب و فسق و فجور باشد . قرآن يا ادعيّه يا مرثيّه را به آن بحر و آهنگ قرائت كردن حرمتش اظهر من الشّمس است و أبيَن من الأمس است . و اهانت به شرع و شريعت و كفر بالله العظيم است . معناى طرب شيخ در مكاسب « 1 » فرموده است : و فيه أنَّ الطَّرَبَ اذا كانَ مَعناه على ما تَقَدَّم مِنَ الجوهريِّ و الزَّمخشريّ هُوَ ما يَحْصُلُ للإنْسانِ مِنَ الخِفَّةِ لا جَرَمَ يَكُونُ المرادُ بالإطْرابِ وَالتّطريب إيجادُ هذِه الحالةِ و إلَّا لَزِمَ الإشْتراكُ .

--> « 1 » المكاسب ، ج 1 ، ص 294 - 295