مشهود مىشود و تصريح كرده به اين تعميم و شيخ افقه اكبر شيخ جعفر در شرح قواعد ، و فرقى نيست بنا بر مشهور بين مرثيهء سيد الشهدا و غير او در حرمت ، و شرط نيست خوبىِ صوت بلكه ميزان آن صوتى است كه اهل فسوق به او در حال طرب تلهّى مىكنند و در عرف او را خوانندگى گويند هر چه بخواند و به هر وجه بخواند همه حرام و موجب دخول جهنّم است و اگر نشر فضائل مستحب است ، دروغ و غنا حرام و باطلند . و مناسب است در اينجا نقل كلام شيخ اجل اعظم استاذ مَن تأخّر و تقدَّم حجّة الفرقة الناجية علَّامة العترة الزاكية شيخنا الاستاد الأكبر نوّر الله ضريحَه المطهّر در مكاسب در ردّ كسى كه گمان كرده كه غنا در مراثى موجب مزيد بكاء و تفجُّع است كه مىفرمايد : اعانت غنا بر بكاء و تفجّع ممنوع است ؛ چه دانستى كه غنا « صوت لهوى » است و لهو را به ابكاء و تفجّع مناسبتى نيست . بلكه بنا بر ظاهرِ تعريفِ مشهور كه او را « ترجيع مطرب » دانسته اند همچنين است ؛ چه طرب ، مطلقِ اختلافِ حالت است . و طربى كه حاصل مىشود از او اگر سرور باشد منافى تفجُّع است نه معين بر او و اگر حزن باشد به جهت آن است كه در نفوس حيوانيه از فقد مشتهيات نفسانيه مركوز است ، نه به جهت آنچه به سادات زمان و عترتِ خاتم پيغمبران رسيده . بر فرض كه اعانت كند توقّف مستحبى يا مباحى بر امرى ، دليل بر اباحهء او نيست بلكه لا بد بايد ملاحظهء دليل حرمت كرد ، اگر بود بسيار خوب و الَّا به حكم اصل محكوم به اباحه خواهد شد . به هر صورت جايز نيست تمسّك در اباحه به اينكه مقدّمهء امرِ غير حرام است و آنچه از كلام او « 1 » ظاهر مىشود كه فرموده ، در مراثى .

--> « 1 » مقصود ، محقق اردبيلى است كه غناى در مراثى را جايز دانسته است