گوش دادن به غنا باعث فقر و پريشانى است . به سند معتبر روايت كرده است كه از حضرت صادق عليه السلام سؤال كردند از معنى قول زور ، كه خدا از آن نهى فرموده است ، فرمود : از جملهء قول زور است آن كه شخصى به غنا كننده گويد : احسنت خوب خواندى . احاديث ديگر در حرمت غنا وارد است ، و از براى ارباب انصاف و بصيرت كمتر از آنچه مذكور شد هم كافى است . بدان كه اكثر علما و لغويين غنا را تفسير كرده اند به ترجيع آوازى كه شنونده را به طرب آورد . و ترجيع را تفسير كرده اند به تكرير و حركت دادن آواز در گلو ، و طرب را گفته اند حالتى است كه آدمى را از خوشحالى و از اندوه حاصل مىشود . و بعضى از لغويين و علما محض ترجيع اكتفا كرده اند و به طرب آوردن را در آن اخذ نكرده اند ، و غنا و جميع خوانندگيها را در فارسى سرود مىگويند ، و در ميان عرب الحال هم مىشنويم كسى را كه مىخواهند بگويند خوانندگى كن ، مىگويند تغنَّ ، يعنى غنا بكن . پس ظاهر شد از آنچه گذشت كه هر خوانندگى كه در آن تحرير آواز باشد و شخص را به حزن يا فرح آورد حرام است ، مگر آنچه استثنا خواهد شد ، و اگر به طرب هم نياورد به مذهب جمع كثيرى حرام است ، و چنين فردى ظاهراً نمىباشد [ كذا ] ؛ زيرا مطربى كه گفته اند آوازى است كه به طرب آورد ، و بسا كسى كه از هيچ آوازى به طرب نيايد ، چنانچه اگر عسل را تعريف كنند كه چيزِ شيرين است و آدمى از آن محظوظ و ملتذّ مىشود ، اگر به ندرت كسى را عسل بد آيد خلل در آن تعريف ندارد ، بلى يك قسم از آواز هست كه اصل جوهر آواز خوشى دارد ، پس اگر قرآن را راسته بخوانند و تحزينى در صوت بكنند كه در صدا حزنى به هم رسد امّا تكرير آواز و تحرير در آن نباشد ظاهراً غنا نيست و اينكه در بعضى احاديث وارد شده است كه قرآن را به حزن بخوانيد بر اين معنى محمول است