اين اشعار از آن خود اوست ، از جمله آنجا كه مىگويد : فقلتُ : وهْو محرّم وذا الحكم على مُلْه من الصوت يدور مُسجلا بنا بر اين مسلَّم مىشود كه اين منظومه ونيز منظومة في النحو اثر شيخ هادي تهرانى ( طاب ثراه ) است . البتة سرگذشت نگاران از منظومة في النحو وى ياد كرده اند ، از جمله صاحب أحسن الوديعه در عداد تأليفات ايشان گويد : « رساله در نحو ؛ منظومه در نحو ؛ منظومه در كلام » . « 1 » از اين سخن معلوم مىشود كه ايشان آثاري به نظم در علوم مختلف داشته است و از آنجا كه رساله غنا را در زمان حيات شيخ انصارى قدس سره تأليف كرده زيرا از شيخ با تعبيراتى دالّ بر حيات ايشان ياد كرده معلوم مىشود كه اين منظومه را هم در زمان حيات شيخ ( م 1281 ) سروده است . به هر حال ، آنچه در نسخهء كتابخانهء ملك آمده همين بيست و چهار بيت است كه پس از اين مقدمه چاپ شده است ، ولى روشن است كه اين نسخه كامل نيست و به نسخهء ديگرى از اين منظومه هم دست نيافتيم . خوشبختانه برخى از ابيات اين منظومه كه در نسخهء ملك نيست در ضمن رسالهء غناي شيخ هادي آمده است كه دليل صريحى است بر اينكه نسخهء ملك ناقص است . از جمله ابياتى كه در رسالهء غنا آمده و ما شعر بودن آنها را تشخيص داديم چون تميز دادن متن از شرح براحتى ممكن نيست و در نسخهء ملك نيامده اين ابيات است : وهْو لديّ جائز وإنّما يَحْرم إن أوْجَبَ ما قد حَرُما

--> « 1 » شرح حال ، آثار وأفكار آيت الله بهبهانى ، ص 94 .