تكيه‌گاه آل فرعون تكيه مىكرد ، و در ميان مردم حكم مىنمود ، چيزى كه از امام مىطلبيدند قسط و عدالت است ، كه چون سخن گويد راست گويد ، و چون حكم كند به عدالت حكم كند ، و چون وعده كند وفا به وعدهء خود بكند ، خدا اين پوششهاى نفيس و خورش‌هاى لذيذ را حرام نكرده است ، پس اين آيه را تلاوت فرمود قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ترجمه‌اش اين است : بگو اى محمّد كيست كه حرام كرده است زينت‌هائى را كه خدا براى بندگانش ظاهر فرموده و بيرون آورده و روزىهاى پاكيزه را . و در اين باب حديث در لمعات بسيار ذكر كرديم . و شيخ طوسى عليه الرحمة و الرضوان در كتاب غيبت فرموده است كه : جمعى دعوى نيابت حضرت صاحب الامر عليه السّلام كردند به دروغ و رسوا شدند ؛ زيرا آنها كه نائب بودند معجزات بر دست ايشان جارى مىشد از جانب معصوم كه به آنها مردم نيابت ايشان را مىدانستند ، اوّل كذّابان شريعى بود كه دعوى نيابت كرد به دروغ و رسوا شد ، و فرمان حضرت به لعن او بيرون آمد . شيخ فرموده كه هارون بن موسى تلعكبرى مىگفت كه : بعد از دعوى نيابت كفر و الحاد از او ظاهر شد ، و هريك از اينها كه دعوى نيابت مىكردند اوّل بر امام دروغ مىبستند و دعواى نيابت مىكردند تا مردم ضعيف العقل به ايشان بگروند ، ديگر ترقّى مىكردند در شقاوت تا به قول حلّاجيّه قائل مىشدند ، چنانچه از ابى جعفر شلمغانى و امثال او مشهور شد « 1 » . بعد از آن ذكر كرده است كه از جملهء كذّابان حسين بن منصور حلّاج بود ، و به سند معتبر از هبة اللّه بن محمّد كاتب روايت كرده است كه حق‌تعالى خواست حلّاج

--> ( 1 ) كتاب غيبت شيخ طوسى ص 244 .