حرام نگاه داشته‌اى ، به درستى كه حق‌تعالى در كتاب خود مىفرمايد اى گروه مؤمنان از خدا بپرهيزيد و قول سديد بگوئيد ، يعنى به اعتقاد درست قائل شويد تا خدا اعمال شما را به اصلاح آورد ، اى عبّاد بدان كه خدا عمل تو را قبول نمىكند تا به حق قائل نشوى و ايمان نياورى « 1 » . و در كتاب احتجاجات از ثابت بنانى روايت كرده است كه گفت : من با جماعتى از عبّاد بصره ، مثل ايّوب سجستانى ، و صالح مرى و عتبه و حبيب فارسى و مالك بن دينار و ابو صالح اعمى و جعفر بن سليمان و رابعه و سعدانه به حج رفته بوديم ، چون داخل مكّه شديم آب بسيار بر اهل مكّه تنگ شده بود ، از تشنگى به فرياد آمده بودند ، به ما پناه آوردند كه براى ايشان دعا كنيم ، ما به نزد كعبه آمديم و مشغول دعا شديم ، و چندان‌كه تضرّع كرديم اثرى ظاهر نشد . ناگاه جوان محزون گريانى پيدا شد ، و چند شوط طواف كرد ، بعد از آن رو به ما كرد و يك‌يك ما را نام برد ، گفتيم : لبّيك اى جوان ، گفت : آيا در ميان شما كسى هست كه خدا را دوست دارد ؟ گفتيم : اى جوان بر ماست دعا و بر خداست اجابت ، گفت : دور شويد از كعبه ، اگر كسى در ميان شما مىبود كه خدا او را دوست مىداشت البتّه دعايش را مستجاب مىكرد ، چون ما دور شديم نزد كعبه به سجده درآمد ، و گفت : اى سيّد و آقاى من به محبّتى كه به من دارى تو را قسم مىدهم كه اهل مكّه را آب دهى ، هنوز سخن آن حضرت تمام نشده بود كه ابرى پديد آمد ، و مانند دهنهاى مشك آب از ابر روان شد ، پس از اهل مكّه پرسيدم اين جوان كى بود ؟ گفتند : على بن الحسين عليه السّلام است « 2 » .

--> ( 1 ) روضهء كافى 8 / 107 ح 81 . ( 2 ) بحار الانوار 46 / 50 - 51 ح 1 .