فرش و بستر خود قرار داده‌اند ، و از بوى خوش به آب قناعت كرده‌اند كه خود را به آب از بوهاى بد پاك مىكنند ، و كتاب خدا را پيراهن تن خود گردانيده‌اند ، و پيوسته تلاوت مىكنند و به آن عمل مىنمايند ، و دعا و تضرّع به درگاه خدا را لباس خود ساخته‌اند ، كه هرگز از خود جدا نمىكنند ، و دنيا را از خود بريده‌اند بريدنى ، يا آنكه قرض مىدهند قرض دادنى كه در آخرت عوض بگيرند . [ ارزش عمل صالح و خالص ] اى ابو ذر زراعت آخرت عمل صالح است ، و زراعت دنيا مال و فرزندان است . حضرت در اينجا اشاره فرموده به تفسير آن آيه كه مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ « 1 » ترجمه‌اش اين است : هركه اراده نمايد در دنيا كشت آخرت را ، يعنى عمل چندى را كه موجب ثواب آخرت باشد ، در اين نشأه تحصيل نمايد ، و تخم ايمان در بوستان دل بكارد ، و به آب اعمال صالحه آن را پرورش دهد ، تا در عرصهء قيامت حاصل آن را بردارد ، و زياده كنيم براى او در كشت او ، يعنى : بدهيم او را به عوض آن از ده تا هفتصد و زياده بر آن ، يا آنكه او را توفيق زيادتى خيرات كرامت كنيم ، و هركه اراده نمايد زراعت و كشت دنيا را يعنى در اعمال و افعال پيوسته غرضش تحصيل دنيا باشد مىدهيم او را بهره و نصيبى از دنيا به قدر مقتضاى حكمت و مصلحت ، و او را در آخرت بهره‌اى نخواهد بود . و حاصلش آن است ، هركه عملى براى آخرت كند در عمل خود موفّق مىشود ، و ميامين بركات آن به روزگار او عايد مىگردد ، و در آخرت حسنات او مضاعف مىشود ، و هركه عمل او از براى دنيا باشد روزى مقرّر به او مىرسد اما نه

--> ( 1 ) سورهء شورى : 20 .