ما سؤال مىكنند اين باشد كه از بعضى از افراد مسلمانان سؤال مىكنند ، يا آنكه مراد از حساب نكردن آن باشد كه تقاصّ از حسنات ايشان به ازاى آن نمىكنند ، و مراد از سؤال كردن اين باشد كه تفحّص آنها مىفرمايد . و بدان كه احاديث در مدح كفاف بسيار واقع شده است . چنانچه منقول است از حضرت على بن الحسين عليه السّلام كه : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گذشتند به شبانى كه شترى چند داشت و مىچرانيد ، از او شير طلبيدند ، در جواب گفت : آنچه در پستانهاى شتران است چاشت مردم قبيله است ، و آنچه در ظرفهاست پسين مىخورند ، حضرت فرمود : خداوندا مال و فرزندش را بسيار كن ، پس گذشتند به شبان ديگر كه گوسفندان خود را مىچرانيد ، و از او شير طلبيدند ، او آنچه در پستانهاى شتران بود دوشيد با آنچه در ظرفها بود خدمت حضرت فرستاد ، و يك گوسفند نيز به هديّه فرستاد و گفت : اين نزد ما حاضر بود ، و اگر زياده احتياج است ديگر بفرستم ، حضرت فرمود : خداوندا به قدر كفاف او را روزى بده ، بعضى از اصحاب عرض كردند : يا رسول اللّه براى كسى كه سؤال تو را رد كرد دعائى كردى كه ما همه آن را مىخواهيم ، و براى كسى كه حاجت تو را برآورد دعائى فرمودى كه همهء ما از آن كراهت داريم ، حضرت فرمود : آنچه از دنيا كم و كافى باشد بهتر است از آنچه زياده باشد و آدمى را از ياد خدا غافل كند ، خداوندا محمّد و آل محمّد را به قدر كفاف روزى بده « 1 » . و به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : خداوندا روزى كن محمّد و آل محمّد را ، و هركه ايشان را دوست دارد ، عفّت از محرّمات و شبهات ، و كفاف در روزى ، و قسمت كن كسى را كه دشمن

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 140 - 141 ح 4 .