اين امور نمايد براى استماع و تمتّع دنيا ، و از مرگ كراهت داشته باشد به سبب تعلّقى كه به اولاد و اموال و اسباب خود دارد ، و زندگانى دنيا را براى اين خواهد كه از اينها متمتّع شود ، يا از فدا كردن خود در راه خدا براى محبّت زندگانى ابا نمايد ، و ترك جهاد كند يا ترك طاعات و عبادات كند براى اينكه مبادا اعضا و جوارح و قوّتهاى او ضعيف شود ، اين‌چنين زندگانى را براى اين امور خواستن دنياست و بد است ، و موجب شقاوت است ، امّا اصل زندگانى اين نشأه مايهء تحصيل سعادت ابدى است ، و جميع معارف و عبادات و علوم و كمالات و خيرات و سعادات در اين زندگانى به هم مىرسد ، و زندگانى را براى تحصيل اين امور خواستن و از خدا طلب نمودن مطلوب است . لهذا حضرت سيّد الساجدين عليه السّلام مىفرمايد خداوندا مرا عمر ده مادام كه عمر من صرف طاعت تو شود ، و هرگاه عمر من چراگاه شيطان شود و متابعت او نمايم به زودى قبض روح من بكن پيش از آنكه مستحقّ غضب و عقاب تو شوم « 1 » . و در دعاها طلب درازى عمر بسيار است . و منقول است كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام شنيد شخصى مذمّت دنيا مىكند فرمود : اى مذمّت كنندهء دنيا كه فريفتهء آن شده‌اى و بازى آن را خورده‌اى ، آيا فريبش را مىخورى و بعد از آن مذمّتش مىكنى ؟ دنيا مىتواند كه جرم و گناه را بر تو ثابت كند و تو بر آن جرم اثبات نمىتوانى كرد ، كى تو را غافل نمود از احوال خود ؟ و به چه چيز و چگونه تو را فريب داد ؟ و حال آنكه به قبرهاى پدران تو و استخوانهاى پوسيده ايشان و به خوابگاه مادران تو در زير خاك تو را عبرت فرمود ، و چه بسيار بيماران را متوجّه معالجه ايشان شدى و به دست خود بيماردارى ايشان

--> ( 1 ) فقره‌اى از دعاى أبو حمزهء ثمالى است .