خدا را مىدانم ، و يقين به بهشت و دوزخ دارم ، راستى اين سخن مقتضى آن است كه هرگز معصيت نكند ؛ زيرا كه هر معصيتى منافات با يقين به بزرگوارى خداى تعالى و يقين به بهشت و دوزخ دارد . و يكى ديگر از لوازم صدق آن است كه مستحبّى را ترك نكند ، و مكروهى را به فعل نياورد ؛ زيرا كسى نيست كه دعوى اين نكند كه ما تابع رضاى الهى هستيم و از بديها گريزانيم . و ايضا تصديق به بهشت و عظمت الهى و اطّلاع او بر دقايق امور ، مقتضى آن است كه چنانچه در خدمت عظيمان مخلوقين از براى رعايت عظمت ايشان و توقّع نفع قليلى از ايشان مرتكب خلاف آداب و ترك اولى نمىشوند ، پس در حضور پادشاه پادشاهان و اعظم عظما بايد مرتكب هيچ ترك اولائى نشوند تا قرب او بيشتر حاصل شود ، و فوايد و منافع نامتناهى بيشتر عايد گردد ، پس هر ترك اولائى بلكه متوجّه غير جناب مقدّس او شدن منافات با اين تصديق دارد . و ايضا آدمى در هر روزى اقلّا ده مرتبه در نمازها نزد خدا مىگويد : تو را عبادت مىكنيم و بس ، و استعانت از تو مىجوئيم و بس ، پس اگر يك معصيت بكند كه عبادت شيطان است ، يا در يك امر متوجّه غير خدا شود و يارى از غير خدا بجويد ، در آن قول كاذب است ، و همچنين اظهار ورع نمودن به ريا و عبادت را در حضور مردم به شرايط بجا آوردن ، و در خلوت روش ديگر بودن و ساير افعالى كه اخلاص در آنها نباشد ، دروغ فعلى است ؛ زيرا كه آدمى به اين فعل اظهار حالى از براى خود مىكند كه متّصف به آن نيست ، و اگر كسى از اين راه ملاحظه نمايد مىداند كه جميع اخلاق و افعال حسنه به صدق و راستى برمىگردد ، و حق‌تعالى مدح صادقان بسيار نموده ، و فرموده است كه : خدا با راستگويان است . و همچنين كذب و دروغ اصل اكثر صفات ذميمه است ، و ظاهر بسيارى از اخبار