اى ابو ذر كسى كه مالك شود و حفظ نمايد آنچه در ميان دو ران اوست يعنى فرجش را از حرام و آنچه در ميان دو لحيهء اوست يعنى زبانش را از لغو و باطل ، داخل بهشت مىشود ، ابو ذر پرسيد كه : يا رسول اللّه آيا ما را مؤاخذه مىنمايند به آنچه گويا مىشود به آن زبانهاى ما ؟ حضرت فرمود : اى ابو ذر مگر مردم را مىاندازد بر رو در آتش جهنّم چيزى به غير از درو كرده‌هاى زبانهاى ايشان ، به درستى كه تو پيوسته به سلامتى از شرّ زبان مدام كه ساكتى ، پس چون سخن گفتى اگر سخن خيرى مىگوئى از براى تو ثواب نوشته مىشود ، و اگر سخن بد مىگوئى بر تو گناه نوشته مىشود . اى ابو ذر به درستى كه شخصى در مجلسى تكلّم مىنمايد به كلمه‌اى كه اهل آن مجلس را بخنداند ، پس به سبب آن فرو مىرود در طبقات جهنّم به قدر ما بين آسمان و زمين . اى ابو ذر واى بر كسى كه سخن دروغ گويد براى آنكه جماعتى بخندند ، واى بر او واى بر او و جهنّم از براى اوست . اى ابو ذر هركه خاموش شد نجات يافت ، و اگر سخن گوئى بر تو باد به راست‌گوئى ، و از دهان خود بيرون مكن دروغى را هرگز ، ابو ذر گفت : يا رسول اللّه چه چيز است توبهء كسى كه عمدا دروغ گويد ؟ فرمود : استغفار نمودن ، و نمازهاى پنجگانه لوث اين گناه را مىشويند . بدان كه صدق و راست‌گوئى از جملهء صفات جامعه است كه بر اكثر صفات و اعمال حسنه اشتمال دارد ؛ زيرا كه صدق در گفتار و در كردار هر دو مىباشد ، راستى گفتار آن است كه با خدا و خلق در هيچ سخنى دروغ نگويد ، و كردارش مخالف گفتارش نباشد ، پس يكى از لوازم صدق آن است كه هرگز مرتكب هيچ گناهى نشود ، و ترك هيچ طاعتى نكند ؛ زيرا كه مؤمن دعوى مىكند كه من بزرگى