و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : هركه از مؤمنان به بلائى مبتلا شود و صبر كند ، حق‌تعالى به او مثل ثواب هزار شهيد كرامت فرمايد « 1 » . و به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : چون حق‌تعالى در قيامت جميع خلايق را در يك زمين جمع كند ، منادى از جانب حق‌تعالى ندا كند كه جميع خلايق بشنوند كه : كجايند اهل صبر ، پس گروهى از مردم برخيزند ، پس استقبال كنند ايشان را گروهى از ملائكه ، و به ايشان گويند كه : بر چه چيز صبر كرده‌ايد شما ؟ ايشان گويند كه : ما نفسهاى خود را بر مشقّت طاعت الهى صبر مىفرموديم ، و بر مشقّت ترك معصيت صبر كرديم ، پس منادى از جانب حق‌تعالى ندا كند كه : بندگان من راست مىگويند بگذاريد ايشان را كه بىحساب به بهشت روند « 2 » . و بدان كه يقين اعلا درجات ايمان است ، و يقين را بر چند معنى اطلاق مىكنند : اوّل : يقين به قضا و قدر است به حدّى كه بر آن آثار ايمان مترتّب شود ، و مورث انقطاع به خدا و توكّل و تفويض و رضا و تسليم گردد . چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : هر چيز را اندازه و حدّى هست ، راوى گفت : فداى تو شوم كدام است حدّ توكل ؟ فرمود كه : اندازه و حدّ توكّل يقين است ، و حدّ يقين آن است كه از غير خدا نترسى « 3 » . و در حديث ديگر فرمود كه : از صحّت يقين آدمى آن است كه راضى نكند مردم را به چيزى كه موجب خشم خدا گردد ، و ملامت نكند مردم را بر چيزى كه خدا به او نداده است ؛ به درستى كه رزق را نمىكشاند حرص حريصى ، و رد نمىكند

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 92 ح 17 . ( 2 ) بحار الانوار 71 / 86 - 87 ح 36 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 57 ح 1 .