و تسليم عبارت از آن است كه آنچه از خدا و رسول و ائمّه به او رسد از احكام و اوامر و نواهى و غير آنها بر طبعش گران نباشد ، و همه را حسن و نيك داند ، و در عمل كردن به آنها منقاد و ذليل باشد ، و سركشى نكند و از احكام الهى ناراضى نباشد ، چنانچه حق‌تعالى به حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله خطاب فرموده در آيه‌اى كه مضمونش اين است كه : نه به حقّ پروردگار تو ايمان نمىآورند و مؤمن نيستند به آنچه تو آورده‌اى تا آنكه تو را حكم گردانند در هر منازعه‌اى كه در ميان ايشان واقع شود ، پس چون حكم كنى در ميان ايشان در نفس خود هر حرجى و دشوارى و دلتنگى نيابند در آنچه حكم كرده‌اى ، و تسليم كنند و منقاد شوند تسليم كردن نيكو « 1 » . و بدان كه به اين سبب اين صفات از اصول اركان ايمانند كه اكثر اعمال و اخلاق به اينها بسته است ؛ زيرا كه توكّل در كسى كه كامل شد از خلق مأيوس مىشود ، و به سبب آن اكثر معاصى را كه از راه اميد به مخلوقين بهم مىرسد ترك مىنمايد ، و از براى خوشنودى ايشان معصيت خدا را اختيار نمىنمايد ، و مداهنه در دين نمىكند ، و در جارى كردن فرموده‌هاى الهى جرأت مىنمايد ، و از خوف بر طرف شدن نفع مخلوق ترك امر به معروف و نهى از منكر نمىكند ، و از براى خوش‌آمد ايشان احكام خدا را تغيير نمىدهد . و چون روزى را از خدا دانست در تحصيل روزى مرتكب حرام نمىشود ، و در سؤال خود را نزد خلق ذليل نمىكند ، و رفته رفته خدا در نظرش عظيم مىشود و مخلوق سهل مىنمايد ، و چون خدا را معطى خود مىداند پيوسته به سبب هر نعمتى كه به او مىرسد محبّت خدا در دلش زياد مىشود ، و فوايد اين خصلت بىنهايت است .

--> ( 1 ) سورهء نساء : 65 .