فرموده است ، مراد آن است كه عفو كنى بىآنكه عتاب كنى صاحب جرم را « 1 » . و به سند معتبر از امام على النقى عليه السّلام منقول است كه : حضرت موسى از حق‌تعالى سؤال نمود كه : الهى چه چيز است جزاى كسى كه صبر نمايد بر آزار مردم و دشنام ايشان در راه رضاى تو ؟ فرمود : او را اعانت مىنمايم در هولهاى روز قيامت « 2 » . و به سند معتبر از حضرت امام رضا عليه السّلام منقول است كه : حق‌تعالى به پيغمبرى از پيغمبرانش وحى فرمود كه : چون صبح بيرون مىروى اوّل چيزى كه به نظرت مىآيد آن را بخور ، و دوّم را كه مىبينى آن را بپوشان ، و سوّم را قبول كن ، و چهارم را مأيوس از خود مكن ، و از پنجم بگريز . چون صبح شد و بيرون آمد ، كوه عظيمى را ديد كه در برابرش مىنمايد ايستاد و متفكّر شد كه حق‌تعالى فرموده است كه اين را بخورم و حيران ماند ، بعد از آن با خود انديشه كرد كه البتّه حق‌تعالى مرا امر نمىكند به چيزى كه من طاقت آن نداشته باشم ، پس به جانب آن كوه روانه شد كه آن را بخورد ، هرچند نزديكتر مىرفت آن كوه كوچكتر مىشد ، تا چون به نزد آن رسيد آن را به قدر لقمه‌اى يافت آن را خورد ، چون خود آن‌قدر لذّت از آن يافت كه هرگز از هيچ‌چيز نيافته بود . ديگر پاره‌اى راه رفت طشت طلائى ديد ، چون مأمور شده بود آن را بپوشاند ، گودى كند و آن را در خاك پنهان كرد و روانه شد ، چون به عقب نظر كرد ديد آن طشت از خاك بيرون افتاده و ظاهر شده ، گفت : آنچه خدا فرموده بود كردم ديگر مرا كارى نيست .

--> ( 1 ) بحار الانوار 71 / 421 ح 56 . ( 2 ) بحار الانوار 71 / 421 ح 57 .