در باب فريادرسى مظلومان و قضاى حوائج مؤمنان ، بلكه اگر كسى قادر بر رفع ظلمى از مؤمنى باشد ، و رعايت عزّت و اعتبار خود بكند و متوجّه آن نشود ، شريك آن ظلم خواهد بود ، و معاقب خواهد گرديد ، و حق‌تعالى او را ذليل خواهد كرد ، چنانچه در احاديث وارد شده است كه هر چيز را زكاتى است و زكات جاه و اعتبار آن است كه آن را صرف قضاى حوائج برادران مؤمن كند ، چنانچه به دادن زكات مال زياد مىشود به صرف كردن جاه و عزّت خود در راه خدا آن نيز زياده مىشود ، و چنانچه به ترك زكات مال تلف مىشود همچنين به ترك صرف كردن اعتبار اعتبار بر طرف مىشود ، و خدا او را ذليل مىگرداند . چنانچه به سند معتبر از حضرت امام موسى كاظم عليه السّلام منقول است حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : به من برسانيد حاجت كسى را كه نمىتواند حاجت خود را به من رسانيدن ، به درستى كه كسى كه به صاحب سلطنتى برساند حاجت كسى را كه قادر بر رسانيدن آن حاجت نباشد ، حق‌تعالى در روز قيامت قدمش را بر صراط ثابت بدارد « 1 » . و به سند معتبر ديگر از آن حضرت منقول است كه فرمود : اگر از كوهى به زير افتم و پاره‌پاره شوم ، دوست‌تر مىدارم از آنكه متولّى عملى از اعمال ظالمان شوم ، يا بر بساط يكى از ايشان راه روم ، مگر از براى آنكه غمى از مؤمنى بردارم ، يا اسير و محبوسى را خلاص كنم ، يا قرض مؤمنى را ادا نمايم ، به درستى كه كمتر چيزى كه به اعوان ظالمان مىكنند آن است كه بر سر ايشان سراپرده‌اى از آتش مىزنند تا حق‌تعالى از حساب خلايق فارغ شود ، اى زياد اگر متولّى عملى از اعمال ايشان بشوى با برادران مؤمن خود احسان كن كه شايد باعث تخفيف گناه تو شود « 2 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 384 ح 3 . ( 2 ) فروع كافى 5 / 109 - 110 ح 1 .