كه در هر حجّى صاحبش بيست هزار درهم صرف نمايد « 1 » . و به سند معتبر از حضرت امام موسى كاظم عليه السّلام منقول است : كسى كه برادر مؤمنش در حاجتى به نزد او بيايد رحمتى است از خدا به جانب او فرستاده است ، پس اگر قبول كند موجب دوستى و ولايت ما مىگردد ، و ولايت ما به ولايت خدا موصول است ، و اگر او را رد كند و حاجتش را برنياورد ، و قدرت بر آن داشته باشد ، حق‌تعالى در قبرش بر او مارى از آتش مسلّط كند كه ابهامش را گزد تا روز قيامت ، خواه در قيامت خدا او را عذاب كند خواه بيامرزد ، و اگر آن طالب حاجت او را معذور دارد حالش بدتر خواهد بود « 2 » . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است : مؤمنى كه حاجتى از برادر مؤمنش بر او وارد شود ، و قدرت بر روا كردن حاجت او نداشته باشد ، و دلش غمگين شود بر اينكه قدرت بر قضاى حاجت برادر مؤمن خود ندارد ، حق‌تعالى به سبب آن غم و اهتمام او را داخل بهشت كند « 3 » . و از حضرت امام موسى كاظم عليه السّلام منقول است : خدا را بندگان در زمين هست كه سعى مىكنند در قضاى حاجتهاى مردم ، ايشان ايمانند در روز قيامت ، و هركه برادر مؤمن خود را خوشحال و شاد كند خدا دل او را در قيامت فرح و شادى كرامت فرمايد « 4 » . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است : هركه راه رود در حاجت برادر مؤمنش هفتاد و پنج هزار ملك بال مرحمت بر او بگسترانند ، و هر قدمى كه بردارد

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 193 ح 4 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 196 ح 13 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 196 ح 14 . ( 4 ) اصول كافى 2 / 197 ح 2 .