چنانچه منقول است كه از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند : آيا مىشود دعاى كسى مستجاب شود و در رسانيدن به او تأخير شود ؟ فرمود بلى تا بيست سال « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : از وقتى كه موسى و هارون بر فرعون و قومش نفرين كردند ، و حق‌تعالى فرمود : دعاى شما مستجاب شد ، تا وقتى كه خدا فرعون را هلاك كرد چهل سال گذشت « 2 » . و به سند صحيح منقول است كه ابن ابى نصر به حضرت امام رضا عليه السّلام عرض كرد ، چندين سال است كه از خدا حاجتى سؤال مىكنم و روا نمىشود ، و از دير شدن اين حاجت در دلم چيزى به هم رسيده ، حضرت فرمود : اى احمد زينهار شيطان را بر خود راه مده كه تو را از رحمت خدا نااميد كند به درستى كه امام محمّد باقر عليه السّلام مىفرمود : به درستى كه مؤمن از حق‌تعالى حاجتى سؤال مىنمايد ، و خدا تأخير مىكند استجابت آن را براى اينكه دوست مىدارد شنيدن آواز دعا و ناله و زارى او را . پس حضرت امام رضا عليه السّلام فرمود : و اللّه آنچه خدا تأخير مىكند و از مؤمنان منع مىفرمايد در دنيا و در آخرت به ايشان مىدهد بهتر است از براى ايشان از آنچه در دنيا به ايشان مىدهد به درستى كه حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام مىفرمود : سزاوار نيست كه دعاى مؤمن در هنگام نعمت و رخا مثل دعاى او باشد در وقت شدت و بلا ، و چنين نباشد كه همين‌كه به او عطا كنند سست شود و دعا را كم كند ، پس بايد مؤمن را هرگز از دعا ملال حاصل نشود ، به درستى كه دعا را رتبه و منزلت عظيم نزد خدا هست ، و بر تو باد به صبر كردن بر بلاها و تنگيها ، و طلب حلال نمودن ، و صلهء رحم كردن .

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 489 ح 4 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 489 ح 5 .