او مىدويدند ، يكى دزد را گرفت و در دست داشت ، ديگرى او را فرياد زد كه بيا من يافتم او دزد را گذاشت ، و به جانب آن شخص ديگر آمد ، گفت كه : بيا جاى پاى دزد را يافتم . همچنين بلاتشبيه در اين مادّه اين مرد صالح خداشناسى كه هميشه با خداوند خود در مقام مكالمه و مناجات است ، و پيوسته از او لطف و احسان مىيابد ، و روز به روز به كثرت عبادات يقين او در تزايد است ، و هيچ‌چيز نزد او وجود واجب الوجود ظاهرتر نيست ، و آن حكيم مشرب از خدا دور مىگويد كه : بيا و به دور و تسلسل بدان خدا را ، و از آثار او را بشناس ، و اگرنه ايمان تو درست نيست . و همچنين در اثبات اصل صفات كماليّه بر وجه اجمال ، مانند علم و قدرت و اراده ، و ساير صفات كماليّه ، كسى كه در غرايب صنع و لطايف حكمتهاى الهى كه در آفاق و انفس مقرّر ساخته تفكّر نمايد ، او را شكّى در ثبوت آنها نمىماند ، و اگر از حكمت چيزى بر اين كس مخفى باشد ، مجمل مىداند كه كسى كه خالق چنين خلقى و مدبّر چنين نظامى باشد البتّه كار او بر غير جهت حكمت نمىباشد . چنانچه حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام در توحيد مفضّل مىفرمايد كه : اين عالم از بابت خانه‌اى است كه بزرگى در نهايت استحكام ساخته ، و به انواع زينتها آراسته باشد ، و الوان فرشها گسترده باشد ، و خوانى كشيده انواع نعمتها در آن خوان حاضر ساخته باشد ، و مثل اين جماعت كه بر خدا اعتراض مىنمايند مثل كورى است كه به چنين مجلسى درآيد ، و كوركورانه راه رود ، و گاهى پا در ميان طعام گذارد ، و گاهى پا به كاسهء افشره زند ، و اعتراض كند كه اينها را چه بىموقع گذاشته‌اند ، و چه بىتدبير است صاحب اين خانه ، به عينه اعتراض ملاحده كه كوران اين عالمند از اين باب است « 1 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 3 / 60 .