به درجهء قبول نمىرسانند مگر آنچه با حضور قلب كرده باشد و ليكن مأمور شده‌اند بندگان به اداى نوافل تا به‌سبب آن تمام سازند نقصهاى نماز فريضه را « 1 » . و منقول است از حضرت جعفر بن محمّد عليهما السّلام كه : رغبت به ثواب و خوف از عقاب در دلى جمع نمىشود مگر اينكه بهشت او را واجب مىشود ، پس چون متوجّه نماز شوى روى دل خود را به سوى خداوند خود بگردان ، به‌درستى كه هر مؤمنى كه در نماز دل خود را با خدا دارد خدا دلهاى مؤمنان را به سوى او مايل گرداند ، و به اين معنى بهشت را نيز از براى او لازم گرداند « 2 » . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : چون بندهء مؤمن به سوى نماز برمىخيزد ، خداوند عالم نظر رحمت به سوى او مىافكند ، و روى لطف و احسان به سوى او مىدارد ، و رحمت او بالاى سرش تا آسمان بر او سايه مىاندازد ، و ملائكه بر گرد او احاطه مىنمايند تا آفاق آسمان ، و ملكى را موكّل مىسازد حق‌تعالى كه بر بالاى سر او ايستاده مىگويد كه : اگر بدانى كه منظور نظر رحمت كيستى ، و با كه مناجات مىكنى ، هرآينه به غير او التفات ننمائى ، و هرگز از جاى نماز حركت نكنى « 3 » . و از حضرت جعفر بن محمّد الصادق عليهما السّلام منقول است كه : بنده چون در نماز خود التفات به جانبى بكند در حضور قلب يا به رويا به چشم يا به دل ، حق سبحانه و تعالى او را ندا مىكند كه : اى بندهء من به سوى كى التفات مىنمائى ، آيا التفات به جانب كسى مىنمائى كه از من بهتر باشد از براى تو ، چون سه مرتبه از او التفات به غير صادر شود ، حق‌تعالى نظر لطف از او برمىدارد ، بعد از آن ديگر نظر به جانب

--> ( 1 ) بحار الانوار 84 / 238 ح 18 . ( 2 ) بحار الانوار 84 / 240 ح 24 . ( 3 ) بحار الانوار 84 / 241 ح 26 .