و على بن ابراهيم به سند خود روايت كرده است از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : كسى كه به رياى مردم نماز گذارد او مشرك است ، و كسى كه حج به رياى مردم كند مشرك است ، و كسى كه روزه به رياى مردم گيرد مشرك است ، و كسى كه زكات به رياى مردم دهد او مشرك است ، و هركه فرمودهء خدا را براى مردم كند مشرك است ، و خدا قبول نمىكند عمل رياكننده را « 1 » . و كلينى به اسناد خود از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه : هر ريائى شرك است ، و به درستى هركه از براى مردم كار كند مزدش با مردم است ، و هركه از براى خدا كار كند مزدش بر خداست « 2 » . و به سند معتبر از آن حضرت روايت كرده كه : هر بنده كه باطن خود را نيكو كند ، و نيّت خود را درست كند ، نگذرد روزى چند مگر آنكه خدا نيكى او را بر خلق ظاهر گرداند ، و هركه باطن خود را بد دارد ، نگذرد روزى چند مگر اينكه بدى او را ظاهر گرداند « 3 » . و در حديث ديگر فرمود كه : هركه اندكى از عمل را از براى خدا بكند ، خدا زياده از آن بر خلق ظاهر سازد ، و كسى كه بسيارى از اعمال را با تعب بدن و بيدارى شبها به قصد ريا بكند ، البتّه عمل او را در نظر آن جماعت كه ايشان را منظور داشته سهل و اندك نمايد « 4 » . و آيات و اخبار در اين باب بسيار است ، و علاج ريا به اين نحو مىشود كه : اغراض فاسده و مطالب دنيّه كه در نفس او مستقر گرديده قلع نمايد به توسّل به

--> ( 1 ) بحار الانوار 72 / 297 ح 25 . ( 2 ) بحار الانوار 72 / 281 ح 3 . ( 3 ) بحار الانوار 72 / 282 ح 4 . ( 4 ) بحار الانوار 72 / 290 ح 13 .