العلامة المجلسي
132
عين الحيات ( فارسى )
است ، كه به آن تميز نمائى ميان كسى كه راست بر خدا گويد ، و تصديق او نمائى ، و به گفتهء او عمل كنى ، و كسى كه دروغ بر خدا بندد ، او را تكذيب كنى ، ابن السكّيت گفت : و اللّه كه جواب حق همين است « 1 » . و غير قرآن از معجزات و خوارق عادات كه در كتب خاصّه و عامّه روايت نمودهاند و اكثر آنها به تواتر پيوسته بسيار است ، و بر تقدير عدم تواتر بعضى ، در متواتر بودن بعضى قدر مشتركى است ، و ميان آنها شكّى نيست ، مثل شقّ قمر ، و حركت كردن درخت از جاى خود و آمدن به نزد آن حضرت ، و باز به فرمودهء او به جاى خود برگشتن ، و جارى شدن آب از ميان انگشتان مباركش به نحوى كه جميع لشكر و چهارپايان از آن سيراب شدند ، و تسبيح گفتن سنگريزه در دست آن حضرت ، و سخن گفتن بزغالهء مسموم كه زهر بر من زدهاند ، و سير گردانيدن جمعى كثير از طعام اندك ، و گرويدن جن ، و برگردانيدن آفتاب براى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام ، و شهادت دادن سوسمار بر نبوّت او ، و شكوه كردن ناقه از صاحبش . و با وجود چيزى نخواندن و از بشرى تعليم نگرفتن ، از احوال گذشتها از پيغمبران و غير ايشان خبر دادن موافق واقع بدون خللى و اختلافى ، و با اين حال بر جميع مطّلع بودن ، و از هيچكس در حجّت مغلوب نشدن ، و در هيچ سؤال عاجز از جواب نشدن ، و خبر دادن از وقوع امور بسيار در زمان آينده ، و همه به فعل آمدن ، مثل فتح مكّه ، و فتح خيبر ، و مغلوب شدن روم ، و مفتوح گشتن خزاين فارس و روم به دست اهل اسلام ، و مقاتله نمودن حضرت امير المؤمنين عليه السّلام با سپاه عايشه و طلحه و زبير و معاويه و خوارج نهروان ، و مظلوميّت اهل بيت عليهم السّلام ، و
--> ( 1 ) بحار الانوار 11 / 70 - 71 ح 1 .