وفات حضرت فاطمه و شهادت حسنين صلوات اللّه عليهم ، و اختلاف امّت به هفتاد و سه فرقه ، و مسلّط گشتن اهل اسلام بر بلاد ، و غالب گشتن دين بر اديان انبياى سابق ، و به هم رسيدن صوفيّه در اين امّت ، چنانچه در حديث ابو ذر خواهد آمد ، و امثال اين معجزات زياده از آن است كه احصا توان نمود . و قطع‌نظر از اينها از ملاحظهء اوصاف و اطوار آن حضرت از نسب و حسب ، و علم ، و حلم ، و خلق ، و همّت ، و مروّت ، و امانت ، و ديانت ، و عدالت ، و شجاعت ، و فتوّت ، و زهد ، و ورع ، و رياضت ، و عبادت ، و ترك علايق ، و صفاى طينت ، و مجاهدهء با نفس ، و حسن سلوك ، و كيفيّت معاشرت با خلق ، و راستى گفتار ، و درستى كردار ، و استقرار محبّتش در دلها ، و ساير صفات حميده و آثار پسنديده آن جناب ، هر عاقلى را جزم به حقيقت آن حضرت به هم مىرسد . و هم‌چنين اگر كسى اندك تأمّلى بكند در احكام دين و ضوابط شريعت مقدّسهء او ، مىداند كه اين قانون و اين نسق از غير خداوند عالميان نمىباشد ، و اخبار به بعثت آن حضرت در كتابهاى انبياى سابقه كه الحال در ميان هست بسيار است ، و ذكر آنها موجب تطويل مىشود ، و در بيان معجزات آن جناب به ايراد يك حديث در اين باب اكتفا مىنمائيم . حميرى در كتاب قرب الاسناد به سند عالى از معمّر روايت كرده كه : حضرت امام رضا عليه السّلام فرمود كه : پدرم موسى بن جعفر عليهما السّلام مرا خبر داد كه روزى نزد پدرم جعفر بن محمّد عليهما السّلام بودم ، و من طفل خماسى بودم ، يعنى قامتم پنج شبر بود ، يا پنج‌ساله بودم ، كه جماعتى از يهود به خدمت پدرم آمدند ، و گفتند : تو فرزند محمّدى كه پيغمبر اين امّت است ، و حجّت بر اهل زمين است ؟ فرمود : بلى ، ايشان گفتند : ما در تورات خوانده‌ايم كه خدا حضرت ابراهيم و فرزندان او را كتاب و حكمت و نبوّت كرامت كرده ، و براى ايشان پادشاهى و امامت مقرّر فرموده ، و