بيستم پاره‌اى از احاديث غنا بدون هيچ توضيح يا نكتهء خاصى درج شده بود كه به دليل اينكه احاديث غنا بتفصيل در بخش پنجم درج شده است ، ذيل رسالهء مذكور را حذف كرديم . همچنين در رسالهء دوم تعريضات و توهينهايى به محقق سبزوارى ( طاب ثراه ) شده بود كه چون نشر آن را خلاف رعايت ادب در حق اساطين فقه و بزرگان دانستيم ، آن قسمت را حذف ، و با سه نقطه مواضع حذف را مشخص كرديم . محتواى همهء رساله ها منحصر به بحث فقهى غنا نيست ، بلكه مطالب سودمند ديگرى هم در پاره‌اى از آنها يافت مىشود مانند رساله هاى شماره 3 ، 5 ، 23 و 24 . اين را هم بيفزايم كه بيشتر رساله ها بى واسطه يا با واسطه از رسالهء محقق سبزوارى استفاده كرده‌اند ، ولى بيشتر رساله هاى پيشين در اختيار مؤلَّفان رساله هاى بعدى نبوده و از يكديگر استفادهء شايانى نكرده‌اند كه البته سابقا به دلايلى خاصّ ، بدون اطلاع از همهء تحقيقات ديگران ، در مسأله‌اى تحقيق و تأليف مىكرده‌اند ولى امروزه اين روش پسنديده نيست و همين عدم اطلاع از ساير تحقيقات مايهء تكرار مطالب شده و حتى دو رساله يعنى رساله بيست و چهارم از سيد محمد باقر رضوى كشميرى ( م 1346 ) و رساله بيست و ششم از ابو المجد محمد رضا نجفى اصفهانى ( م 1362 ) به يك نام يعنى - به ترتيب - الروضة الغنّاء « 1 » في عدم جواز استماع الغناء ، و الروضة الغنّاء في تحقيق معنى الغناء موسوم شده‌اند بدون اينكه اين دو بزرگوار ( رضوان اللَّه عليهما ) از تأليف يكديگر اطلاعى داشته باشند . تأثير و تأثّر در دو رسالهء 17 و 18 بيش از ساير رساله ها مشهود است به طورى كه عمدهء مطالب رسالهء 18 مأخوذ از رسالهء 17 است . در اينجا تذكر چند نكته لازم است : 1 . تعدادى از اين رساله ها بر اساس نسخهء منحصر به فرد و تنها نسخهء شناختهء شدهء

--> « 1 » زمخشرى در أساس البلاغة ( ص 330 ، « غنن » ) گويد : « و من المجاز : واد أغنّ ، و روضة غنّاء : لطنين الذبّان أو لخفيف الريح في خلاله و تقول : غنّت لنا روضة غنّاء ، للذبّان فيها غناء » .