بايستند نزد جدّ امجدش و بگويد كه مرا وصف كردى براى مردم و دلالت فرمودى ، و نام و نسب و كنيهء مرا از براى ايشان بيان كردى ، پس امت انكار حق من كردند و اطاعت من نكردند ، و گفتند كه متولّد نشده است و نيست و نخواهد بود ، يا گفتند كه مرده است و اگر مىبود اين قدر غايب نمىماند ، پس صبر كردم از براى خدا تا حال كه حق تعالى مرا رخصت فرمود كه ظاهر شوم . پس حضرت رسول - صلى الله عليه و آله - فرمايد كه « الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ » « 39 » و گويد كه آمد يارى و فتح الهى و ظاهر شد گفتهء حق سبحانه و تعالى « هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ » « 40 » پس بخواند . « إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ وَ يُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَ يَهْدِيَكَ صِراطاً مُسْتَقِيماً وَ يَنْصُرَكَ اللَّهُ نَصْراً عَزِيزاً » « 41 » . مفضّل پرسيد : كه چه گناه داشت حضرت رسول - صلى الله عليه و آله - كه حق تعالى مىفرمايد كه تا بيامرزد از براى تو الله - تعالى - آنچه گذشته است از گناهان تو و آنچه مانده است ، و بعد از اين چه خواهد شد ؟ حضرت صادق - عليه السلام - فرمود كه اى مفضّل رسول خدا دعا كرد كه خداوندا گناهان شيعيان برادر من ، على بن ابى طالب و شيعيان فرزندان من كه اوصياى من‌اند ، گناهان گذشته و آيندهء ايشان را تا روز قيامت بر من بار كن و مرا در ميان پيغمبران به سبب گناه شيعيان رسوا مكن ، پس حق تعالى گناه جميع شيعيان را بر آن حضرت بار كرد ، و همه را از براى آن حضرت آمرزيد . پس مفضّل بسيار گريست و گفت : اى سيّد من اينها فضل خدا است بر ما به بركت شما امامان ما حضرت فرمود : كه اى مفضّل اين مخصوص تو و أمثال تو است از شيعيان

--> ( 39 ) . سورهء الزمر : 74 . ( 40 ) . سورهء توبة : 33 . ( 41 ) . سورهء فتح : 1 .