[ مقدمه ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم الحمد لله و سلام على عباده الذين اصطفى محمد و آله خيرة الورى و بعد : چون در مسألهء « بداء » نزاع عظيمى ميان علماى خاصه و عامّه به هم رسيده ، و منشأ تشنيع مخالفان بر شيعه گرديده ، و در اكثر مسائل توحيد ، اماميّه در تنزيه جناب مقدّس ايزدى اهتمام نموده‌اند ، و بر ايشان تشنيعات و الزامات كرده‌اند ، مانند رؤيت و زيادتى صفات و جبر و امثال اينها ، ايشان در اين مسأله بر شيعه افتراها بسته‌اند ، و به گمان فاسد خود تدارك بعضى از تشنيعات كرده‌اند . لهذا ضرور شد كه چند كلمه در تحقيق مذهب اماميّه رضوان الله عليهم - در اين باب نوشته شود ، كه موجب لغزيدن اقدام و سوء فهم خاصّ و عام نگردد . و بايد دانست كه بداء در لغت به معنى ظاهر شدن است ، و اطلاق مىكنند بر ظاهر شدن رأيى بعد از آن كه خلاف آن ظاهر شده باشد ، مثل آن كه كسى ارادهء امرى كند به گمان مصلحتى ، بعد از آن خلاف آن مصلحت بر او ظاهر شود و آن را ترك كند ، و در فارسى تعبير از آن پشيمانى مىكنند . و أهل سنت بدا را بر اين معنى حمل كرده‌اند و به شيعه نسبت داده مايه « 1 » تشنيع ساخته‌اند ، و شيعه از اين امر تبرّى نموده‌اند . و احاديث بر خلاف اين ، متواتر از ائمة - عليهم السّلام - وارده شده « 2 » ، و اعتقاد ايشان آن است كه محال است كه حق تعالى

--> ( 1 ) . در نسخه‌اى ماده . ( 2 ) . چنانچه ذكر خواهد شد .