آن حضرت را در خواب مىبيند « 127 » . مؤلف گويد : كه در كتاب بحارالانوار روايت اول را بطريق ديگر مسبوطتر از آنچه مذكور شد روايت كرده‌ام « 128 » و در اين رساله به مناسبت مذكور شد . دوم : از اخبار سابقه معلوم شد كه عمده در استخاره آن است كه آدمى در امور دنيا و آخرت اعتماد بر عقل ناقص خود نكند ، و بايد كه در جميع امور توكل بر جناب مقدس الهى كند ، و معترف باشد كه من بنده عاجز جاهل ضعيفم و خداوند كريم رحيم عالم قادر مهربانى دارم كه اعرف است به مصالح من از من و از جميع مخلوقات ، و امور خود را به او گذاشته‌ام و خير خود را از او مىطلبم . پس توسل نمايد به لطف و مرحمت خداوند كريم با غسل و نماز و دعاها كه در ابواب سابقه گذشت ، پس شروع كند در آن كار و آنچه روى دهد به آن راضى باشد و خير خود را در آن بداند هر چند موافق خواهش او نباشد . و بعد از آن استخاره با دل خود است چنانچه گذشت . و بعد از آن مشورت كردن با مؤمنان است . و بعد از آن استخاره به رقاع و بنادق است ، يا تفأل به قرآن مجيد يا به تسبيح . و ظاهراً همه خوب است ، اگر چه بعضى از علما صور اخيره را منع كرده‌اند چنانچه سابقاً مذكور شد . اما ظاهر آن است كه غير استخاره مطلقه كه در باب اول ذكر كرديم در جايى صورت دارد كه ترددى در آن باشد ، نه در امرى كه خيريت آن ظاهراً بر آدمى معلوم باشد و ترددى در آن نداشته باشد ، و نه در امور مستحبه و راجحه كه خوبى آن شرعاً معلوم باشد ، مگر آن كه ترددى در انواع آن داشته باشد ، و در امور واجبه مطلقه استخاره كردن صورت ندارد بلكه مشروع نيست ، و همچنين در امر حرام استخاره جائز نيست ، اما استخاره مطلقه در همه امور خوب است ، مگر در امر حرام كه در آن جا مطلقا استخاره مشروع نيست . چنانچه شيخ مفيد ( عليه الرحمة و الرضوان ) در جواب مسائل عزية فرموده است : كه هرگاه بنده مؤمن را دو امر در خاطر خطور كند از مصالح دنياى او كه در آنها متردد باشد ،

--> ( 127 ) - بحار الانوار ، 91 / 380 از مجموع الدعوات . ( 128 ) - بحار الانوار ، 91 / 379 .