خود به علم كامل و لطف شامل او ، پس با ارتكاب مشورت بايد كه اعتماد بر آراى خلق نكند و خير خود را از علام الغيوب طلب كند ، تا آنچه خير اوست حق تعالى بر زبان ايشان جارى گرداند . و ايضاً در جاى ديگر فرموده است وَ الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَمْرُهُمْ شُورى بَيْنَهُمْ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ . « 71 » پس مدح كرده است جماعتى را كه اجابت مىكنند پروردگار خود را در هر امرى از امور دين كه ايشان را به سوى آن مىخواند و نماز را برپا مىدارند در اوقات فضيلت با شرائط و آداب آن و كار ايشان مشوره است در ميان ايشان . يعنى : مستبد به رأى خود نمىباشند ، و در هر كار با يكديگر مشورت مىكنند ، و از آنچه به ايشان روزى كرده‌ايم از مال حلال در راه رضاى ما انفاق مىكنند . و از اين آيه كريمه نهايت مبالغه در مشورت ظاهر مىشود . و از حضرت رسول ( صلى اللَّه عليه و آله ) منقول است كه هر كه با كسى مشورت كند البته هدايت مىيابد به آنچه خير او در آن است « 72 » . و در حديث ديگر فرمود : كه يا على كسى كه طلب خير خود از خدا مىكند در كار خود حيران نمىشود ، و كسى كه در كارها با مردم مشورت مىكند پشيمان نمىشود « 73 » . و از حضرت اميرالمؤمنين ( صلوات اللَّه عليه ) مروى است كه نفس خود را به خطرها مىاندازد كسى كه مستغنى مىشود به رأى خود از رأى ديگران « 74 » . و سيد و برقى و ديگران به سند معتبر از حضرت صادق ( عليه السلام ) روايت كرده‌اند كه مشورت نمىباشد مگر با چهار حدّ اگر كسى آنها را رعايت كند منتفع مىشود ، و اگر نكند ضررش بر مشورت كننده زياده از نفع آن است : اول : آن كه با كسى مشورت كنى كه عاقل باشد .

--> ( 71 ) - سوره شورى : 38 . ( 72 ) - بحار الانوار ، 91 / 254 . ( 73 ) - بحار الانوار ، 91 / 254 . ( 74 ) - عيون اخبار الرضا ، 2 / 54 .