دوم مَعبر تفكر « 1 » بود وفكر ، سير معنوي را دانند در طلب تحقيق حقايق ومشاهدهء طرايق « 2 » كه بِدان قطع منازل اعتبارية وكثرات امكانية وكشف حجب ظلمانية ونورانية واقع شود ، تا آنگاه كه پروانهء وجود ، بر « 3 » پرتو أنوار سبحات جمال حضرت ذات ، سوخته گردد وجميع اشيا را در وحدت حقيقية « 4 » فانى يابد ؛ چنانچه در بعضي أحاديث بدين حال اشارتى شده واين رتبه ، خواص را دست دهد و « 5 » اين است كه گفته‌اند : نظم آفرينش را همى پى كن به تيغ « لا إله » * تا جهان صافي شود سلطان « إلّا اللَّه » را سيوم « 6 » تصديق يقيني بود كه در حالت بقاء بعد الفناء حاصل آيد ؛ چنانچه هرچه بيند ، همه « 7 » حق بيند وهرچه داند ، همه « 8 » حق داند وغيريّت وكثرت وتفرقه واثنينيّت جمله را مرتفع يابد واين « 9 » رتبه ، اخصّ الخواصّ را دست دهد . نظم منتهاى سير سالك شد فنا * نيستى از خود بود عين بقا در حقيقت آن « 10 » زمان عارف شوى * كز « 11 » خودىّ خود به كلّ بيرون روى « 12 » چون نماند نيستى « 13 » هستى نما * هست مطلق را ببينى در بقا وبه جملهء اين أحوال كه نهايت « 14 » كمال أهل حال وموحّدان ذات حضرت ذىالجلال « 15 » است ، مالك الملك متعال - تقدَّس عن الأشباه والأمثال - بر سبيل

--> ( 1 ) . ف : به فكر . ( 2 ) . ف : طريق . ( 3 ) . ف : - بر . ( 4 ) . ف : حقيقة . ( 5 ) . ف : - و . ( 6 ) . ف : سيم . ( 7 ) . ف : - همه . ( 8 ) . ف : - همه . ( 9 ) . ف : + / جمله . ( 10 ) . م : اين . ( 11 ) . م : گر . ( 12 ) . ف : شوى . ( 13 ) . ف : اين نيستت ( نيستى ) . ( 14 ) . م : + / أهل . ( 15 ) . ف : ذو الجلال .