مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا » « 1 » يعنى ما كه « 2 » خداونديم ، به كمال حكمت خود جمعى از ملازمان بساط عبوديّت ومراقبان آثار نفحات ربوبيت را به يمن بدرقهء صبر واستقامت به أوج درجات مقتدايى وامامت رسانيديم ونفوس زاكيهء آن مقبولان حضرت را به شرف خلعت كرامت ، مخصوص گردانيديم ومفتاح هدايت ، به دست تصرّف آن هاديان مهدى داديم وگنج درايت ، در قبضهء همّت ايشان نهاديم ونعيم اخروى وسلطنت معنوي را كه نعمت بىغايت ودولت بىنهايت است ، جزاى وفاى صابران ساختيم كه إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ » . « 3 » نظم آنها كه به صبر پيش بردند * مقصود ز جمله بيش بردند اى سعادتمند ! لمعات بروق معاني اين حديث حبيب حضرت صمدانى ، منوّر ظلمت غفلت خواطر ، وقتي گردد كه وابل وجه حقيقت صبر از نقاب غمام خفا ظاهر گردد . پس ببايد دانست كه صبر به چند معنى آمده ومرجع جمله به اثبات باعث خير در مقابل باعث شرّ است ومراد از خير ، معروفات ومأمورات است واز شرّ ، مناهى ومنكرات . ويقين است كه بواعث خير جز اخلاق حسنه نبود واز اين‌جا ظاهر گردد كه هر فعلى « 4 » حسن كه در مقام امكان صدور فعلى « 5 » قبيح ظاهر شود « 6 » از صبر بدو تعبير توان نمود . وجابر بن عبد اللَّه انصارى رضي الله عنه روايت كرد كه از رسول عليه السلام « 7 » پرسيدند كه : ايمان چيست ؟ فرمود كه : « الصّبر والسّماحة » « 8 » يعنى ايمان ، حبس نفس است در مضايق طاعات معنوي وملازمت تحصيل سعادات اخروى ومساهلت اهتمام به أسباب و « 9 »

--> ( 1 ) . سورهء سجده ، آيهء 24 . ( 2 ) . م : - كه . ( 3 ) . سورهء زمر ، آيهء 10 . ( 4 ) . ف : فعل . ( 5 ) . ف : فعل . ( 6 ) . ف : + / و . ( 7 ) . ف : صلى اللَّه عليه وآله . ( 8 ) . مسند أحمد ، ج 4 ، ص 385 ؛ مجمع الزوائد ، ج 5 ، ص 230 . ( 9 ) . ف : - و .