فرمود : " آيا خداوند را به آن چه كه در زمين و آسمان نمىشناسد [ بر اين كه شريك دارد ] خبر مىدهيد ؟ ! " خداوند پاك و والاست از آن چه كه شريك او قرار مىدهند . » پس ادله‌ى قرآنى اينان در حرمت توسل ، استغاثه و شفاعت پس از وفات متوسل به و المستغاث إليه و المشفوع له ، استناد به آياتى است كه عقايد مشركان را بيان مىكند . اكنون بايد ديد نخستين بار چه كسى به اين آيات تشبث جسته و آيا معناى اين آيات همين گونه است كه اينان مىگويند ؟ نكته سوم : استناد به آيات درباره‌ى مشركان براى تطبيق بر مؤمنان ، از قرن هشتم توسط ابن تيميه پديد آمده است . وى اين سنت بى دليل را در اين امت پى نهاد . ارزيابى و شرح : اين نكته قابل پذيرش است استناد به اين آيات كه مشركان را خطاب قرار داده براى اثبات حرمت توسل و شفاعت تا پيش از ابن تيميه ( قرن هشتم ) مطرح نبوده است ؛ وى نخستين بار عمل مؤمنان را با مشركان مقايسه كرده و هر دو را يكسان پنداشته است « 1 » . پس از وى آنان كه خط مشى ابن تيميه را پيموده‌اند اين دليل را تكرار كرده‌اند . مَناوى به نقل از سُبكى ( از علماى بزرگ شافعى ) مىنويسد :

--> ( 1 ) - ر . ك : ابن تيميه ، احمد ، مجموعه الفتاوى : ج 1 ، ص 157 و نيز ، رسالته الى أتباع عدى بن مسافر : ص 31