فرا گرفته است ؛ پس كسانى را كه به سوى تو بازگشته و راه تو را پيموده‌اند بيامرز و آنان را از عذاب دوزخ نگاه دارد » . ماجراى توسل ابو طالب به پيامبر اكرم در كودكى براى بر طرف شدن خشكسالى ، معروف و در كتب معتبر سنى مانند صحيح بخارى نقل شده است « 1 » . بنابراين ، توسل به انسان‌هاى آبرومند ، ريشه در فطرت آدميان دارد و قرآن نيز آن را امضا كرده است . دربارهء استغاثه و توسل به پيامبر اكرم نيز قرآن مىفرمايد : « . . . وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً » ( نساء / 64 ) « و چون آنان كه به خود ستم كردند نزد تو بيايند و از خدا طلب مغفرت كنند و پيامبر نيز براى آنان طلب مغفرت نمايد ، خداوند را توبه‌پذير و مهربان خواهند يافت » بلكه قرآن ، انفاق به نيّت صلوات رسول را ، در كنار نيّت تقرّب به خدا ، عين توحيد مىداند و چنين نقل مىكند :

--> ( 1 ) - ر . ك : بخارى ، محمد ، صحيح بخارى ، فتح البارى : ج 2 ، ص 494 ، ح 1008 و 1009 وى شعر معروف ابوطالب را درباره‌ى پيامبر اكرم نقل كرده كه يك بيت آن اين است : وَ أبيضَ يُستسقي الغَمامُ بِوجهه * ثِمالَ اليَتامى عِصمة للأرامِل