السيد مرتضى العسكري ( كوشش دشتى )
29
سقيفه ( بررسى نحوه شكل گيرى حكومت پس از رحلت پيامبر ) ( فارسى )
در كتاب الدّرّ المنثور سيوطى ، جلد 6 صفحهء 241 ، چنين آمده است : و اذ اسرّ النّبىّ الى بعض ازواجه حديثا . حفصة بنت عمر انّ الخليفة من
--> - و همچنين تصريح به خيانت دو تن از زنان پيامبر ( ص ) دارد كه همرديف زنان نوح و لوط شمرده شدهاند ، چنين امرى با افشاى بشارت مباينت تامّ دارد ، پيامبر اكرم ( ص ) پيشگويىهايى از اين دست ، كه دلالت بر وقوع مصيبت يا شرّ و ظلمى در آينده مىكنند ، بسيار داشتهاند ؛ مانند : انذار زنان خود از بانگ سگان حوأب ( تاريخ ابن كثير 6 / 212 ؛ خصائص سيوطى 2 / 136 ؛ المستدرك 3 / 119 ؛ الاجابة ص 62 ؛ العقد الفريد 3 / 108 ؛ السّيرة الحلبيّه 3 / 320 - 321 ) كه نهايتا در جنگ جمل ، دربارهء امّ المؤمنين عايشه مصداق يافت . ( طبرى 7 / 475 و در چاپ اروپا 1 / 3108 ؛ مسند احمد 6 / 97 ؛ ابن كثير 7 / 230 ؛ المستدرك 3 / 120 ) ، به نحوى كه عايشه به شدّت پريشان شد و گفت : « ردّونى ردّونى ، هذا الماء الّذى قال لى رسول اللّه ( ص ) : لا تكونى الّتى تنبحك كلاب الحوأب » يعنى : مرا برگردانيد ، مرا برگردانيد ؛ اين همان آبى است كه پيامبر خدا ( ص ) به من فرمود : مبادا تو آن زنى باشى كه سگان حوأب بر او بانگ خواهند زد . ( تاريخ يعقوبى 2 / 157 ؛ كنز العمّال 6 / 83 - 84 ) لكن زبير آمد و گفت : دروغ گفت كسى كه به تو خبر داد كه اينجا حوأب است . ( ابن كثير 7 / 230 ؛ ابو الفداء ص 173 ) طلحه نيز حرف زبير را تأييد كرد و پنجاه مرد ديگر هم از اعراب صحرانشين آن سرزمين آمدند و شهادت دروغ دادند كه اينجا حوأب نيست . ( مروج الذّهب مسعودى 2 / 6 - 7 ) و پيشگويى پيامبر ( ص ) دربارهء شهادت ابا عبد اللّه الحسين ( ع ) كه فرمود : « اخبرنى جبرئيل انّ هذا [ - حسينا ] يقتل بأرض العراق » : جبرئيل مرا خبر داد كه همانا اين [ حسين ] در زمين عراق كشته مىشود . ( مستدرك الصّحيحين 4 / 398 ؛ المعجم الكبير طبرانى ، حديث 55 ؛ تاريخ ابن عساكر ، حديث 629 - 621 ؛ ترجمة الحسين در طبقات ابن سعد ، حديث 267 ؛ تاريخ الاسلام ذهبى 3 / 11 ؛ ذخائر العقبى ص 148 - 149 ؛ ابن كثير 6 / 230 ؛ كنز العمّال 16 / 266 ) و باز فرمود : « اشتدّ غضب اللّه على من يقتله » يعنى : خشم خداوند نسبت به كشنده حسين بسيار شديد است . ( تاريخ ابن عساكر ، ح 623 ؛ تهذيب تاريخ ابن عساكر 4 / 325 ؛ كنز العمّال 23 / 112 ؛ الرّوض النّضير 1 / 93 ) كه اينها ، هيچكدام ، بشارت نيست بلكه بيان مصيبت و ظلمى است كه پس از پيامبر ( ص ) واقع خواهد شد .