همانند اين داستان براى امام على نيز رخ داد . نصر بن مزاحم - و غير او - در واقعه صفين روايت كنند : « 1 » مخنف بن سليم با امام على به سوى بابل « 2 » مىرفتند كه امام فرمود : « در بابل سرزمينى است نفرين شده و فرو رفته ، مركبت را تيزتر بران تا شايد نماز عصر را در بيرون آن بگزاريم . » گويد : امام مركبش را برجهانيد و مردم نيز از پى او شدند و هنگامى كه از پل صراة گذشت فرود آمد و نماز عصر را با مردم به جاى آورد . « 3 » و راوى ديگرى گويد : با اميرالمؤمنين از پل صراة گذشتيم . عصر بود كه فرمود : « اين سرزمينى عذاب شده است . براى هيچ نبى يا وصى نبىاى روا نيست كه در آن نماز بگزارد . » « 4 » بدين‌گونه ، بركت از زمانى كه خداوند آن را براى بنده‌اى از بندگانش مبارك گردانيده گسترش يافت ، همان گونه كه شومى و نحوست نيز ، از زمانى كه خداوند بر بندگان شقى و نگون‌بختش غضب فرمود ، به ديگر زمانها سرايت و ادامه يافت . عصمت جانشينان خدا از گناه و معصيت اعمالى را كه مردم در دنيا انجام مىدهند ، آثارى جاودانه دارند كه در آخرت ، يا به صورت آتشى هميشگى ، كه آتشگيره آن مردم و سنگها هستند ، « 5 » مجسم مىگردند ، و يا به نعمتهاى « جنات عدن » مبدل مىشوند . و همه اين آثار ، در ديد و درك بندگان مخلَص خداست ، و آنان را به كوشش در اداى اعمال صالح و دورى از گناهان زشت و فحشا و منكر فرا مىخواند . اين گونه « درك و ديد » ، همان « برهان » الهى است كه خداوند به بندگان پاك خود مىدهد ، بندگانى كه رضاى خدا را بر خواسته دل و نفس « اماره بالسوء » برگزيده‌اند . و

--> ( 1 ) . عبارت از نصر است . ( 2 ) . بابل منطقه‌اى در عراق بين كوفه و بغداد است . و پل صراة بر رودخانه صراة در نزديكى بغداد مىباشد . مراجعه كنيد : معجم البلدان ، ماده « صراط » و « بابل » . ( 3 ) . وقعه صفين ، نصر بن مزاحم ، ص 135 . ( 4 ) . بحارالانوار ، ج 41 ، ص 168 ، به نقل از علل الشرايع ، ص 125 و بصائر الدرجات ، ص 58 . ( 5 ) . اقتباس از آيه . . . سوره بقره .