يادآور شديم . و نيز ، عصر نهم ماه ذىالحجة را كه به خاطر آمرزشِ نازل شده بر آدم بركت يافت و باعث شد تا خداوند براى هميشه در عصر آن روز ، در عرفات ، گناهان بندگانش را بيامرزد ، و بدان خاطر ، سرزمينهاى : عرفات ، مشعر و منى نيز در نهم و دهم ماه ذىالحجة بر همه بنىآدم مبارك و ميمون شد و آثار آن تا ابد الدهر باقى ماند . همچنين است ، اثر گامهاى ابراهيم در خانه خدا ، بر پشته گلينى كه بر روى آن رفته و ديوار بيت اللّه را بالا مىبرد ، آن اثر نيز ، مبارك گرديد و خداوند به ما فرمان داد تا آنجا را براى هميشه دوران ، نمازگاه بگيريم ، و فرمود : وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى ؛ و از مقام ابراهيم نمازگاه بگيريد . سرايت و گسترش شومى و نحوست نيز ، بدين‌گونه است . چنان كه رسول خدا صلىالله‌عليه‌وآله به هنگام عبور از سرزمين اصحاب حِجر به سوى تبوك ، ياران خود را از آن آگاه كرده است . فشرده داستان بنابر آنچه در كتابهاى سيره و حديث آمده ، چنين است : هنگامى كه رسول خدا صلىالله‌عليه‌وآله در سال نهم هجرى به غزوه تبوك مىرفتند ، به نزديك سرزمين حِجر محل قوم ثمود در وادى القراى شام كه رسيدند ، در آن فرود آمدند . همين كه سپاهيان از چاه آنجا آب برداشتند ، منادى رسول خدا صلىالله‌عليه‌وآله ندا داد : از آب اين محل ننوشيد و از آن براى نماز وضو نسازيد . مردم آب مشكهاى خود را خالى كردند و گفتند : اى رسول خدا ! خمير ساخته‌ايم . فرمود : « آنها را به شتران بدهيد ، مبادا مانند آنچه به آنان [ قوم ثمود ] رسيد به شما هم برسد . » هنگامى كه كوچ كردند و به حجر رسيدند ، آن حضرت جامه خود را بر صورت پوشانيد و مركب خود را برجهانيد ، سپاهيان نيز چنين كردند و رسول خدا صلى الله عليه وآله فرمود : « لا تدخلوا بيوت الذين ظلموا الا و أنتم باكون ؛ داخل خانه‌هاى ستمگران نشويد مگر آنكه گريان باشيد . » در همين حال ، مردى با انگشترى كه در خانه « عذاب‌شدگان » جسته بود نزد رسول خدا صلى الله عليه وآله آمد . آن حضرت از وى روى گردانيد و با دست ، صورت خود را پوشانيد تا آن را نبيند ، و فرمود : « آن را بيفكن ! » و او به دورش افكند . « 1 »

--> ( 1 ) . معجم البلدان ، ماده « حجر » ؛ سيره ابن هشام ، ج 4 ، ص 164 و 165 ؛ مغازى واقدى ، ص 1006 - 1008 ؛ امتاع الاسماع ، ص 454 - 456 ؛ مسند احمد ، ج 2 ، ص 58 ، 59 ، 66 ، 72 ، 74 ، 91 ، 96 ، 113 و 137 و ج 3 ، ص 296 ؛ صحيح بخارى ، ج 3 ، ص 61 و 96 ، در ذكر غزوه تبوك و تفسير سوره حجر ، صحيح مسلم ، كتاب زهد ، حديث 39 و 40 .