گردانم ، دوازده عدد امام از او پديد آيد و او را به امت بزرگ و عظيمى تبديل خواهم كرد . اين بخش از تورات اشاره به آن دارد كه ، مباركى و پربارى و كثرت افراد تنها در نسل اسماعيل عليه السلام است . واژه « شنيم عسار » يعنى : دوازده نفر ، كه لفظ « عسار » در اعداد تركيبى كه معدود آن مذكر باشد ، مىآيد « 1 » و معدود در اينجا « نسيئيم » و مذكر است و با اضافه شدن « يم » در آخر آن معناى جمع مىدهد . مفرد آن « ناسى » يعنى : امام و پيشوا و رئيس است . « 2 » و اما سخن خداوند به ابراهيم عليه السلام در همان بخش نيز ، يعنى عبارت « فى نتنيف لگوى گدول » ، واژه « فى نتنيف » مركب است از « فى » كه حرف عطف است ، و « ناتن » كه فعل است و به معناى : قرار مىدهم ، و « يف » كه ضمير است و در آخر فعل آمده به اسماعيل عليه السلام باز مىگردد ، يعنى : او را [ چنين ] قرار مىدهم . « 3 » و اما لفظ « گوى » به معناى امت و مردم است ، « 4 » و « گدول » به معناى « كبير و عظيم » « 5 » و تمام جمله يعنى : « او را امت كبير و بزرگى گردانم . » از مجموع اين فقره روشن مىگردد كه مقصود از « كثرت و بركت » در نسل اسماعيل عليه‌السلامدقيقا ؛ رسول خدا محمد صلىالله‌عليه‌وآله و اهل بيت آن حضرت عليهم‌السلام مىباشند ، و آنانند كه دنباله و امتداد نسل اسماعيل هستند . زيرا ، خداوند متعال به ابراهيم فرمود : از سرزمين نمرود خارج شده و به شام برود . آن حضرت نيز ، همراه با همسرش ساره و لوط به فرمان خدا هجرت كردند و در سرزمين فلسطين فرود آمدند . خداوند متعال ثروت ابراهيم را بسيار فزونى بخشيد . ابراهيم گفت : « خداوندا من با اين مال بدون اولاد چه كنم ؟ » خداى متعال به او وحى كرد : « من فرزندان تو را به قدرى كثير و بسيار گردانم كه به تعداد ستارگان باشند . » در آن زمان هاجر كنيزك ساره بود و او را به ابراهيم بخشيد ، هاجر از ابراهيم باردار شد و اسماعيل را براى او به دنيا آورد . سن ابراهيم در آن حال 86 سال بود . « 6 » قرآن كريم در ضمن دعاى ابراهيم و درخواست او از خداى متعال ، به اين حقيقت

--> ( 1 ) . المعجم الحديث : عبرى - عربى ، ص 316 . ( 2 ) . همان ، ص 360 . ( 3 ) . همان ، ص 84 و 317 . ( 4 ) . المعجم الحديث ، عبرى - عربى ، ص 84 - 317 . ( 5 ) . همان . ( 6 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 24 - 25 ، نشر مؤسسه نشر فرهنگ اهل البيت عليهم‌السلام ، قم .