« مِنى » قربانى كنند و با اين قربانى ياد و خاطره تسليم شدن ابراهيم و اسماعيل در برابر فرمان خداى متعال را بزرگ و گرامى بدارند . ه - گسترش و سرايت بركت و نحوست در مقام ابراهيم ( ع ) بركت و فرخندگى از گامهاى آن حضرت به قدمگاه او سرايت كرد و خداوند فرمان داد تا آنجاى از بيت اللّه الحرام نمازگاه گرفته شود و نماز در آن محل را از مناسك حج قرار داد تا ياد و خاطره او را زنده نگاه دارد . در اين بحث گسترش بركت و شومى از مكين به مكان را پى مىگيريم : گسترش بركت از آدم ( ع ) و بزرگداشت ياد او در برخى از روايات آمده است كه : « خداوند جليل بعد از ظهر روز نهم ذىالحجه آدم ( ع ) را در « عرفات » مورد بخشش قرار داد و جيرئيل به هنگام غروب او را به سوى « مشعر الحرام » حركت داد و آدم ( ع ) در شب دهم ذىالحجه در آنجا بيتوته كرد و شب زنده دارى نمود و به دعا و سپاس از خداوند در قبول توبه‌اش پرداخت . و چون صبح شد به سوى « مِنى » حركت نمود و روز دهم سر خود را تراشيد تا نشانه قبول توبه و آزادى او از گناهان باشد . خداوند اين روز را براى آدم ( ع ) و فرزندان او « عيد » قرار داد و هر چه را كه آدم ( ع ) انجام داده بود ، براى هميشه تاريخ جزء مناسك حج فرزندان او گردانيد . يعنى : در عصر روز نهم در « عرفات » توبه آنها را مىپذيرد و در شب دهم در « مشعر الحرام » به دعا و ياد خدا مىپردازند و در روز دهم در « منى » سرهاى خود را مىتراشند . سپس بر اين مناسك و اعمال ، آنچه را كه ابراهيم و اسماعيل و هاجر نيز انجام داده بودند بيفزود و مناسك حج با آنها كامل گرديد . بنابراين ، اعمال و مناسك حج همگى بركت‌جوئى از زمانها و مكانهائى است كه آن بندگان صالح خدا در آنها زيستند و همه اين مناسك بزرگداشت ياد و