همان عمل و سياست منفى ، مورد انتقاد مردم قرار گرفته بود ! ! و باز خواسته‌اند با جعل اين سلسله روايات ، روش امير مؤمنان ( ع ) را مانند روش خالد بن وليد معرّفى كنند و بگويند : گرچه خالد عدّه‌اى از مسلمانان را به جرم خوددارى از پرداختن زكات آتش زد ، « 1 » ولى اين عمل اختصاص به وى ندارد تا مورد ايراد قرار گيرد ، زيرا على بن ابى طالب ( ع ) نيز به علل ديگر عدّه‌اى را سوزانده ، و به وسيلهء آتش از بين برده است . و آيا واقعاً امام ( ع ) با اين كه خود به صراحت مىگويد مجازات مرتد قتل است ، عملًا اين حد را اجرا نمىكند و عدّه‌اى از مرتدين را مىسوزاند ؟ ! و امّا شعرى كه به امام ( ع ) نسبت داده‌اند : لما رأيت الامر امراً منكراً * او قدت نارى و دعوت قنبراً آيا امير مؤمنان ( ع ) ، اين شعر را به مناسبت اين حوادث و بدين صورتى كه نقل شده سروده است ، يا اين كه اين شعر را در جنگ صفين و در ضمن يك قصيده‌اى چنين سروده است :

--> ( 1 ) . محب الدين طبرى در الرياض النضره : ج 1 ، ص 11 آورده است كه عدّهاى از قبيلهء بنى سليم ، از اسلام برگشتند . ابو بكر خالد بن وليد را به سوى آنان فرستاد . خالد عدّهاى از مردان آنها را در تويلهء گوسفندان گرد آورده ، آتش زد . عمر بن خطاب در اين مورد به ابو بكر اعتراض نمود و گفت : مردى را به سوى اين مردم فرستادهاى كه آنها را با عذابى كه اختصاص به خدا دارد ، مجازات مىكند ، علماى اهل سنّت در موضوع سوزاندن ابو بكر و دفاع از وى ، مطالب زيادى آوردهاند . مثلًا فاضل قوشچى در شرح تجريد ميگويد : آتش زدن ابو بكر فجائه را ، از اشتباهات ابو بكر در اجتهاد بوده ، و اشتباه و خطا براى مجتهدان در اجتهادشان ، فراوان روى ميدهد ، فاضل قوشچى در دفاع از ابو بكر ، به گفتار خود چنين ادامه ميدهد كه : بايد توجّه داشت احاديث مورد بحث ما كه ميگويند على بن ابى طالب ( ع ) عدهء زيادى را آتش زده ، زيرا طبق مضمون اين روايات ، اميرمؤمنان نيز در موضوع آتش زدن اين افراد ، اجتهاد كرده و در اين اجتهادش به خطا رفته است . و اين روش نيز مورد انكار عبد الله بن عبّاس و سايرين بوده ، ولى به نظر خود على ( ع ) و خالد بن وليد صحيح بوده است . به فتح البارى ، ج 6 ، ص 491 كتاب الجهاد ، « باب لا يعذب به عذاب الله » مراجعه شود .