اين است كه در شيعه اماميه يا زيديه و نيز در اهل سنت ، هيچكس معتقد به تحريف قرآن نيست . هركس بخواهد مىتواند نظير چنين رواياتى را كه همگان از آنها اعراض كرده‌اند ، در كتاب الاتقان سيوطى پيدا كند . - او همچنين مىگويد : - يكى از نويسندگان مصرى « 1 » در سال 1948 ميلادى كتابى به‌نام الفرقان نگاشت و آن را از امثال چنين روايات ضعيف و مجعول كه از كتب و مصادر روايى اهل سنت نقل كرده بود مشحون ساخت . در پى آن دانشگاه الازهر - پس از آنكه با دليل و برهان و مباحث علمى وجوه فساد و بطلان آن را برملا ساخت - از دولت وقت مصادره اين كتاب را درخواست كرد ؛ دولت نيز در پاسخ به اين درخواست ، كتاب مذكور را مصادره نمود . نويسنده كتاب در ضمن دادخواستى اعلام خسارت نمود ؛ ولى دادگاه اين درخواست را رد كرد . آيا مىتوان به استناد كتاب يك نفر گفت : اهل سنت منكر قداست قرآنند ؟ يا به دليل روايت فلان يا كتاب به همان معتقد به نقصان قرآن است ؟ اگر درباره اهل سنت چنين قضاوتى نارواست ، درباره شيعه اماميه همچنين است ؛ در اين مورد ، آنچه شيعه دارد رواياتى است در پاره‌اى از كتب ايشان ، همانگونه كه در پاره‌اى از كتب ما آمده است . شاهد اين ادعا سخنى است كه امام علامه ابو على فضل بن حسن طبرسى - از بزرگان علماى اماميه در قرن ششم هجرى - در ديباچه كتابش مجمع البيان لعلوم القرآن در رد روايات ضعيفى كه بر نقصان بخشى از قرآن اشاره دارد ، بيان كرده است ؛ نص گفتار ايشان چنين است : « جمعى از اصحاب ما و قومى از حشويه - از ميان عامه - وقوع تغيير و نقصان را در قرآن روايت كرده‌اند ؛ اما آنچه مذهب اصحاب ماست خلاف آن است ؛ همانگونه كه سيد مرتضى بر آن تأكيد نموده و كلامى وافى پيرامون آن گفته است » . - ايشان پس از نقل تمام و كمال كلام علامه طبرسى همانگونه كه ما هم يادآور شده‌ايم مىگويد : - اين كلام به وضوح صراحت دارد بر اينكه اماميه مثل برادران اهل سنت خود معتقدند قرآن كامل بوده ، حتى يك حرف

--> ( 1 ) . او ابن الخطيب محمد محمد عبد اللطيف است كه در آينده به تفصيل از او سخن به‌ميان خواهد آمد .