فصل پنجم روش اخباريان تندرو در سده‌هاى اخير علماى اماميه از عصر ائمه عليهم السّلام و در دوران طولانى غيبت به منظور استنباط درست از پايه‌هاى شرع مقدس اسلام همواره دو راه را در پيش گرفته‌اند : جمعى راه استدلال و تحقيق را انتخاب نموده‌اند كه به آنان مجتهد مىگويند و گروهى ديگر به نقل حديث بسنده نموده‌اند كه به آنان - اصطلاحا - محدث گفته مىشود . اختلاف اساسى مجتهدان با محدثان اين است كه محدثان در مسايل دينى - به‌ويژه در اصول - بر نقل بيش از دليل عقلى تكيه مىكنند ؛ در حالىكه اخبار آحاد در اصول دين نزد مجتهدان از درجه اعتبار ساقط است ؛ اما اهل حديث براى آنكه حديث از استحكام و اتقان كافى برخوردار باشد ، از شيوه‌هاى شناخته شده‌اى استفاده كرده‌اند . اين شيوه‌ها بر دريافت و تلقى حديث ، بازگو نمودن آن ، سلسله سند ، متن حديث و عرضه و مقابله آن با اصول معتبر مبتنى است و كتب اربعه شيعه كه دربرگيرنده احاديث اهل بيت عليهم السّلام است ، براساس همين شيوه‌هاى متقن تدوين شده است . روايات كتب اربعه ، از مشايخ بنام حديث و از كتاب‌هاى معتبر جمع‌آورى شده است . كافى نوشته ثقة الاسلام محمد بن يعقوب كلينى ( م 329 ) ، من