خطا و صواب كنار يك سفره نشسته است . اين مطلب مختص به شيعه نيست و درباره ديگر فرق اسلامى نيز صادق است . اگر قرار باشد آمدن يك مطلب در كتاب ، نشان‌دهنده عقيده يك فرقه باشد اهل سنت به نسبت تحريف قرآن سزاوارترند تا شيعه . « 1 » آيا جايز است مسؤوليت كتابى كه وزير فرهنگ وقت مصر و رئيس دانشكده ادبيات عرب - دكتر طه حسين - در خصوص قرآن و شعر جاهلى نگاشته است متوجه اهل سنت و جماعت سازيم و عقيده او را عقيده اهل سنت قلمداد كنيم ؟ آيا سزاست مسؤوليت روايت بخارى يا صحيح مسلم را - با همه صحت آن نزد اهل سنت - كه از وقوع زيادت و كاستى در قرآن گزارش داده است به گردن اهل سنت بگذاريم ؟ » . دكتر تيجانى پس از نقل گفتار استاد محمد مدنى چنين آورده است : « بعد از اين توضيحات بايستى براى تو - اى خواننده عزيز - روشن شده باشد كه تهمت قول به تحريف ، به اهل سنت سزاوارتر است از شيعه . پس چرا ننگى را كه خود به دوش مىكشند برعهده ديگران بگذارند و آنان را متهم سازند . . . چه به ميزان كافى دلايل و شواهدى را از كتب اهل سنت برايت يادآور شدم كه نشان مىداد چگونه بر تحريف قرآن و زيادت و كاستى آن صحه مىگذارند » . تيجانى آنگاه روايات تحريفى را كه حشويه از اهل سنت روايت كرده‌اند و در صحاح سته آنان آمده است ذكر مىكند - كه ان شاء اللّه بخشى از اين روايات را در فصل آتى خواهيم آورد - آنگاه مىافزايد : « اگر كتب اهل سنت و جوامع روايى و صحاح ايشان كه از رواياتى به صراحت وقوع نقصان يا زيادت قرآن را اعلام نموده لبريز است چگونه سزاست شيعه را - كه بالاجماع بر بطلان تحريف رأى داده است - به باد ناسزا گرفته ، بر ايشان تهمت روا دارند ؟ با همه اينها آنچه مهم است اين است كه دانشمندان اهل سنت و محققان شيعه همگى بالاتفاق اين گونه روايات را شاذ و

--> ( 1 ) . تيجانى در حاشيه ، اين مطلب را آورده است : « زيرا فصل الخطاب نزد شيعه اعتبار ندارد ؛ در حالىكه روايات كاستى و فزونى قرآن در صحاح اهل سنت مثل صحاح بخارى و مسلم و مسند امام حنبل - كه مهمترين كتب اين طايفه است - مطرح شده است » .