اى كاش به كتاب معروف « الذريعة الى تصانيف الشيعه » نوشتهء شيخ آقا بزرگ تهرانى مراجعه مىكرد تا ارزش اين كتاب را نزد دانشمندان شيعه دريابد و بداند كه اين كتاب از درجهء اعتبار ساقط است و شايستگى و ارزش استناد را ندارد ، همان‌طور كه در بخشهاى آينده خواهيم خواند . [ تقليد كوركورانه ] جاى بسى تأسف و شگفتى است كه نويسنده‌اى مسلمان همانند « شيخ خالد عبد الرحمن عكّى » مدرس ادارهء افتاى عام دمشق ، تحت‌تأثير بيگانگان كافر قرار گيرد و چرندهايشان را بىانديشه و كوركورانه بر زبان براند . او مىنويسد : « شايد تفسير قرآن در ميان شيعيان از همهء طوايف ، پررونق‌تر باشد و شيعيان در اين راه خيلى گسترده عمل كرده و تفسيرهاى مخصوص به خود دارند ، اما برخى از آنان در اين صحنه ، به گونه‌اى زشت و ناپسند زياده‌روى كرده از حد تجاوز نموده‌اند . » آن‌گاه براى نمونه ، روايات « ابو الجارود » مزبور را گوشزد كرده يادآور مىشود كه قديمىترين تفسير شيعه ، تفسير « جابر جعفى » ( متوفاى 128 ه . ق ) است و پس از آن ، تفسير « بيان السعاده » نوشتهء « محمد بن حجر بجختى » مىباشد كه در سال 311 ه . ق تأليف آن پايان يافت و بعد از آن تفسير قمى در قرن چهارم و سپس تفسير / بيست جلدى / « ابو جعفر طوسى » است . « 1 » [ يك بررسى كوتاه ] نجاشى دربارهء « جابر جعفى » مىگويد : « گروهى ضعيف و مورد سرزنش ، از وى روايت كرده‌اند . خودش نيز انسانى [ غيرخالص و ] درهم آميخته بود و بسيار

--> ( 1 ) . اصول التفسير و قواعده ، صص 249 - 250 ط بيروت .