سپس در پاسخ مىافزايد : « شايد اين ايراد براى كسانى پيش آيد كه « عترت طاهره » را درست نمىشناسند و مقام ولايت و رهبرى همه‌جانبه را براى آنان كه همتا و همسنگ قرآنند « 1 » قائل نيستند ، اما كسانى كه آنان را حجّت‌هاى خدا و همتايان قرآن مىدانند ، هرگز اين شبهه برايشان پيش نمىآيد ، چرا كه امامان عليهم السّلام به اين قرآن موجود [ از جمله به آيهء حفظ ] استدلال مىكردند و پيروان خود را - در استدلال به قرآن - تأييد مىنمودند . اين امر نشانگر آن است كه قرآن موجود ، حجّت است و تمسك به آن ، واجب و هيچ‌گونه ترديدى در آن نيست . » « 2 » پاسخ روشنتر اين است كه اين گروهها « 3 » خود را منتسب به اسلام دانسته ، قرآن را كتابى آسمانى و جاودانى مىدانند كه به‌عنوان قانون اساسى اسلام و معجزه‌اى هميشگى بر صحّت نبوّت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله نازل شده است ؛ اينها - به گمان خود - تنها روى موارد تحريف انگشت گذاشته‌اند ، مثل آيهء رجم ، رضعات ، جوف ابن آدم ( كه حشويه روايت كرده‌اند ) و آيهء « ذر » « 4 » كه جزائرى و پيروانش پنداشته‌اند . اما آياتى كه در قرآن شريف ثبت و نزد مسلمانان - در همهء اعصار - شناخته شده و تلاوت مىشود ، سخنى در آن ندارند و معترفند كه صحيح و وحى آسمانى بوده و هيچ‌گونه افزايش يا تبديلى در آن رخ نداده است . بنابراين - هرچند در پاره‌اى موارد قائل به تحريفند - استدلال به آيات موجود قرآن كريم در برابر آنان مشكلى ندارد و لذا سابقه ندارد كه در پاسخ استدلال به آيهء حفظ و همانند آن ، احتمال تحريف را مطرح كنند ، بلكه به تأويلات و احتمالات بعيد ديگرى متشبّث مىشوند و دليل آن هم واضح است ، چون به صحت و

--> ( 1 ) . مفاد حديث ثقلين . ( 2 ) . البيان ، ص 228 . ( 3 ) . حشويه از اهل سنت - در قديم و جديد - و برخى متأخران اخبارى شيعه . ( 4 ) . اعراف ( 7 ) آيه 172 : أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ و محمّد نبيّكم و على امامكم . . . - آيا من خداى شما نيستم / و محمد پيامبرتان و على امامتان / . . .