اصالت نصّ موجود يقين كامل دارند . 5 . باطل در حريم قرآن راه ندارد خداوند متعال مىفرمايد : « وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ * لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ؛ « 1 » و اين كتابى است قطعا شكست‌ناپذير * كه هيچ‌گونه باطلى ، نه از پيش‌رو و نه از پشت سر ( نه در گذشته و نه در آينده ) به سراغ آن نمىآيد ، چرا كه از سوى خداوند حكيم و شايستهء ستايش ، نازل شده است . » دلالت اين آيه ، از آيهء قبل هم روشنتر است . خداى حكيم وعده مىدهد كه قرآن از نابودى و شكست در امان بوده و دست حوادث روزگار به بلنداى آن نخواهد رسيد و براى هميشه مصون و محفوظ مىماند و راه خود را به سوى آينده‌اى درخشان گشوده و با سلامت به پيش مىرود . « حكيم » اشاره به آن است كه حكمت او ضامن حفظ و پاسدارى از آن براى هميشه خواهد بود و « حميد » يعنى كسى كه كارهايش پسنديده است و به خاطر آن مورد ستايش قرار مىگيرد ، پس وعدهء خود را انجام مىدهد و هرگز از آن تخلف نمىكند . قائل به تحريف نيز به اين آيه توجه داشته و اعتراف دارد كه هرگونه تغييرى در مورد قرآن رخ دهد ، مصداق باطل است و با ظاهر آيهء شريفه منافات دارد ، اما پنداشته « باطل » در آيهء شريفه به‌معناى ديگرى است مىگويد : « منظور از نفى بطلان اين است كه احكام ضد و نقيض در قرآن وجود ندارد و خبرهايش يكديگر را تكذيب نمىكند » « 2 » [ و اين معنا ارتباطى با نفى تحريف ندارد ] . به نظر مىرسد تعبيرات آيه را به دقت مورد توجه قرار نداده بويژه جملهء « لا يأتيه الباطل » ؛ يعنى چنان عزيز و نفوذناپذير است كه باطل نمىتواند مرزهاى آن را

--> ( 1 ) . فصلت ( 41 ) آيهء 41 و 42 . ( 2 ) . فصل الخطاب ، ص 361 .