گفت : آرى اينها تنزيل است ، ولى غير آن تأويل . » « 1 » اين عبارت به صراحت روشن مىكند كه امام عليه السّلام شأن نزول آيه را بازگو مىكند و تفسيرهاى ديگر را تأويل باطل و تحريف معناى آيه مىداند . علامهء مجلسى مىنويسد : « مفسران « نور » را به قرآن تفسير كرده‌اند ، ولى امام كاظم عليه السّلام آن را به « امام » تأويل نموده ، چون در آيهء ديگر در كنار و همراه پيامبر ذكر شده است . » « 2 » اما محدث نورى در اين حديث احتمالات بسيار بعيدى را پذيرفته كه فقط شايستهء افكار خام اخبارىهاست . « 3 » 12 . در قسمت ديگرى از همان حديث مىخوانيم ؛ « گفتم : « إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا ؛ « 4 » مسلما قرآن را بر تو نازل كرديم . » گفت : بولاية علىّ تنزيلا ؛ به ولايت على نازل كرديم . پرسيدم : اين تنزيل است ؟ گفت : آرى اين تأويل آيه است . » « 5 » اين پاسخ صراحت دارد كه منظور از تنزيل - در اين حديث - تفسير است ؛ تفسيرى همانند تأويل . و اين پاسخ امام ، خط بطلان بر همهء توهمات قائلان به تحريف مىكشد . به زودى رواياتى از اين هم صريحتر مىخوانيم . 13 . و از « سدير صيرفى » روايت مىكند كه از امام صادق عليه السّلام پرسيدم : « آيا مؤمن به خاطر قبض روحش ناراحت مىشود ؟ گفت : نه به خدا سوگند . . . پس نگاه مىكند ، يك منادى از جانب پروردگار

--> ( 1 ) . كافى ، ج 1 ، ص 432 ، شمارهء 91 . ( 2 ) . ر . ك : مرآت العقول ، ج 1 ، ص 342 . ( 3 ) . فصل الخطاب ، ص 334 . ( 4 ) . دهر ( 76 ) آيهء 23 . ( 5 ) . كافى ، ج 1 ، ص 435 ، شمارهء 91 .