مصحفش مىباشد به نام سورهء « خلع » و سورهء « حقد » « 1 » . ظاهرا آنها دو دعا بوده‌اند كه - بر فرض درستى روايت - پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گاهى آن را در قنوت مىخوانده است و ابىّ آن دو را در آخر مصحفش ثبت كرده بود ، همان‌گونه كه - معمول بوده - برخى دعاها را در آخر مصحفها مىنوشتند . اما اين‌كه واقعا معتقد باشد كه اينها دو سورهء قرآنند احتمالى است بعيد ، به خصوص كه نظمشان مناسب نظم قرآن نيست ؛ مسأله‌اى كه بر دانشمند برجسته‌اى مثل ابىّ مخفى نمىماند . « ابو عبيد » از « ابن سيرين » روايت مىكند : « ابى بن كعب در مصحف خود فاتحة الكتاب ، معوّذتين ، اللّهمّ انّا نستعينك و اللّهمّ ايّاك نعبد . . . را نوشت ، ولى ابن مسعود اينها را ننوشت و عثمان تنها فاتحة الكتاب و معوذتين را نوشت . » ابن مسعود هيچ‌يك را ثبت نكرده بود چون سورهء حمد را معادل همهء قرآن مىدانست نه بخشى از آن و معوذتين را - مثل حفد و خلع - به‌عنوان دو دعا مىشناخته است . « 2 » اما هيأتى كه از طرف عثمان مسؤول توحيد مصاحف بودند ، آنچه را كه قرآن بود در مصحف ثبت كردند و غير آن را رها ساختند . كار اين گروه نشان مىدهد كه دعا بودن « حفد » و « خلع » خيلى معروف بوده است . 13 - تنها يك‌چهارم سورهء برائت باقى مانده ! « سيوطى » مىنويسد : « مالك گفته : اول آن سوره ( برائت ) چون ساقط شد ، « بسم الله » هم با آن ساقط گشت ، چون ثابت شده كه سورهء برائت به درازى سورهء بقره بوده است . » « 3 »

--> ( 1 ) . ر . ك : التمهيد ، ج 1 ، ص 323 . ( 2 ) . ر . ك : التمهيد ، ج 1 ، ص 312 . ( 3 ) . الاتقان ، ج 1 ، ص 184 .