و حاكم - با سندى كه به پندار خودش صحيح است - از صحابى گرانقدر « حذيفة بن يمان » روايت كرده كه گفت : « آنچه را قرائت مىكنيد يك‌چهارم آن ( يك‌چهارم سورهء برائت ) است و شما آن را سورهء برائت مىناميد با اين‌كه سورهء عذاب است . » « 1 » در روايت ديگرى مىافزايد : « به خدا سوگند ! اين سوره كسى را وانگذاشته مگر اين‌كه متعرضش شده بود و اكنون تنها يك چهارم آن را قرائت مىكنيد . » « 2 » براى روشن شدن ضعف و بىپايگى اين روايات توجه به چند نكته مناسب است : الف ) جاعلان اين روايات ، مصداق روشن اين ضرب المثل معروفند كه : « دروغگو حافظه ندارد » چرا كه سورهء برائت مشتمل بر 129 آيه و نزديك نصف آيات سورهء بقره است كه 286 آيه دارد . پس چگونه اين مطلب آشكار بر شخصيّتى مانند حذيفه - بلكه بر مثل مالك - پنهان مىماند ؟ ! ب ) چه نامهايى از آن حذف شده ؟ اسامى مشركان يا منافقان ؟ چه موقعى حذف شده ؟ در زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله يا پس از وفاتش ؟ چه كسانى جرأت كردند اين نامها را حذف كنند ؟ مشركانى كه پراكنده و آواره شده بودند يا منافقانى كه پيوسته در هراس بودند مبادا رازشان فاش شده ، رسوا گردند . ج ) چنانچه سورهء برائت تا زمان حذيفه - به آن درازى - بود ، از سوره‌هاى طوال ( بلند ) شمرده مىشد و عثمان نياز نداشت استدلال كند كه چون سورهء برائت از آخرين سوره‌هاى نازل شده ، و مطالبش شبيه مطالب سورهء انفال بود ، گمان كردم كه جزء آن سوره است ، لذا آن را به دنبال سورهء انفال ثبت كرديم . « 3 »

--> ( 1 ) . حاكم ، المستدرك ، ج 2 ، ص 330 و 331 . ( 2 ) . الدر المنثور ، ج 3 ، ص 209 . ( 3 ) . حاكم ، المستدرك ، ج 2 ، ص 330 .