العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
34
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
او سختى جان كندن . تاريكى قبر و لحد ، بيم قيامت را نمىبيند ، بعد ديوان او را سراپا و نامهى عملش را باز ميكنم ، بعد نامهى عملش را بدست راستش ميگذارم پس بخواند . بعد بين خود و او مترجمى قرار نمىدهم پس اين است نشانههاى دوستان . اى احمد ! تصميمت را يكى قرار ده ، زبانت را يكى قرار ده ، بدنت را زنده كه از من غافل نشوى ، هر كس از من غافل شود باكى ندارم در هر جايى كه بخواهم نابودش كنم . اى احمد ! خردت را به كار انداز پيش از آنكه از دست برود هر كس عقلش را به كار اندازد خطا و سركشى نميكند . اى احمد ! ميدانى ؟ بچه واسطه ترا بر ساير پيامبران برترى دادم ، عرض كرد : نه بار الاها فرمود : بواسطه يقين و اخلاق پسنديده ، سخاوت و بخشش نفس مهربانى بمردم ، همين طور ميخهاى « 1 » زمين ميخ نشدند مگر بواسطه همين صفات . اى احمد ! همانا هر گاه بنده شكمش را گرسنه كند و زبانش را نگهدارد او را حكمت بياموزم اگر چه كافر باشد بطورى كه آن حكمت حجت بر او وزر باشد اگر مؤمن باشد حكمت او برايش نور است ، برهان ، شفاء ، رحمت پس ميفهمد آنچه را كه نفهميده ، مىبيند آنچه را كه نمىديده اول چيزى را كه مىبيند عيب خودش باشد بطورى كه از عيب ديگران غافل شود ، باريك بينىهاى دانش را به او معرفى مىكنم تا شيطان بر او وارد نشود . اى احمد ! عبادت پيش من بهتر از خاموشى و روزه نيست پس هر كس روزه دارد و زبانش را نگهدارى نكند مانند كسيست كه به نماز ايستاده ولى چيزى نمىخواند در نمازش پس او را فقط پاداش ايستادن مىدهم و پاداش عابدان به دو نمىدهم .
--> ( 1 ) كنايه از ائمه مىباشد .