اى احمد ! ميدانى بنده چه وقت عابد است ؟ عرض كرد : نه ، پروردگارم . فرمود : هر گاه در آن بنده هفت خصلت جمع شود : پارسائى كه او را از محرمات مانع شود . سكوتى كه او را از سخنان بىفايده باز دارد ، بيمى كه او را هر روز به گريه‌اش بيفزايد ، شرمى كه شرم مىكند از من در پنهانى ، و خوردنى كه ناچار از آنست ، دنيا را دشمن دارد بواسطه‌ى دشمنى من آن را ، نيكان را دوست بدارد بواسطه‌ى دوست داشتن من ايشان را . اى احمد ! چنين نيست كه هر كس بگويد من خدا را دوست دارم مرا دوست داشته است مگر اينكه قوتش را بگيرد و لباس پستى بپوشد ، در حال سجود بخوابد ، قيامش را طول مىدهد ، سكوت را واجب شمارد ، بر من توكل نمايد بسيار بگريد ، اندك بخندد ، با هوايش مخالف باشد ، مسجد را خانه‌ى خود بگيرد ، دانش را همراه و پارسائى را همنشين قرار دهد ، دانشمندان را دوستان و فقيران را رفيق و رضاى مرا بدست آورد ، از گناه فرار كند ، بذكر من سر گرم شود ، دائماً تسبيح گويد ، در وعده راستگو باشد . پيمان شكن نباشد ، دلش پاك و در نماز پاكيزه باشد ، در واجبات كوشش نمايد ، در آنچه از ثواب در پيش من است ميل كند و از عذابم بترسد و براى دوستان من يار و همنشين باشد . اى احمد ! اگر بنده نماز اهل آسمان و زمين را بگذارد و روزه‌ى اهل آسمان و زمين را بگيرد مانند فرشتگان از غذا خوددارى خواهد كرد ، لباس برهنه‌گان را مىپوشد بعد اگر در دلش دوستى دنيا ذره‌اى يا رياست دنيا يا آرايش و زينت دنيا ببينم او همجوار من در خانه‌ام نباشد و از دلش دوستيم را ريشه كن كنم و بر تو درود و رحمت من و ستايش سزاوار پروردگار جهانيان است . على بن عيسى گفته است كه همانا موسى بن عمران خدا را ستايش كرد خداوند در مناجات موسى فرمود : اى موسى آرزويت را در دنيا دراز مكن كه بدين جهت دل تو سخت و تاريك مىشود و آنكه دلش سخت و تاريك است از من دور است .